Ellerini tutarım umuduyla geldiğim şehirden ellerim boş geri döndüm. Ne elleri değdi ellerime, ne yüreği değdi yüreğime. Değmedi gelmeme de. Ama gelmem gerekirdi. Bir şeyleri istediğimi sadece oturduğum yerden söylemem yetmezdi. Kalbim bir türlü annesinden dayak yediği hâlde yine de anne diye ağlayan çocuğun alışkanlığından vazgeçmedim...