Merve☆
@Me_ve
Sadece görünür olmak değil, insanlara dokunmak, onları düşündürmek ve belki de hayatı biraz daha iyi anlamalarına yardımcı olmak istiyorumdur.
Per aspera ad astra...
16 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
YalnızlıkPsikoloji
"Aslında hepimiz birbirimizin yabancısıyız "
Bence bu söz, insanın kalbine en sessiz dokunan gerçeklerden biri. Çünkü insan, en çok anlaşılmak için yaklaşır başkalarına… İçini açar, biraz daha görünür olur, biraz daha kendinden ödün verir. Ama tam da o anlarda fark eder; anlattıkları duyulmuş ama hissedilmemiştir. Karşısındaki onu anlamamıştır anlaşılmak bu denli zor gibi görünmesi çok kötü bir histir kim bilir...
Karşısımdaki yakınlaştıkça, içindeki boşluk daha çok büyür sanki. Çünkü beklenti de büyür… “Beni anlar” dediğin yerde anlaşılmamak, uzak kalmaktan daha çok acıtır. İnsan bazen kalabalıkların ortasında değil, en yakınında sandığı insanların yanında yalnız hisseder kendini.
Belki de bu yüzden bazı duygular hep yarım kalır. Söylenir ama ulaşmaz, paylaşılır ama bölünmez. Ve insan, en çok kalbini açtığı yerde sessizleşir… çünkü anlar ki, herkes yanında olabilir ama herkes seninle değildir.
Reklam
Beni şu an sadece 5 saat sahilde oturup denize bakmak rahatlatır; çünkü bazı fırtınalar insanın içinde kopar.
Kendini Bulmanın Uzun YoluDuygu ve Düşünce
İnsan, hayatı boyunca birçok şey arar. Mutluluğu, sevgiyi, başarıyı, aklına gelebilecek her şeyi ait olduğu yeri bile. Fakat en zor arayış, belki de insanın kendi özünü bulma çabasıdır. Çünkü insan bazen kalabalıkların içinde kaybolur, bazen başkalarının beklentileri arasında kendi sesini duyamaz hale gelir.
Çocukken kim olduğumuzu pek düşünmeyiz. Büyüdükçe üzerimize yüklenen roller, sorumluluklar ve hayaller arasında yaşamaya başlarız. Bir noktadan sonra aynaya baktığımızda gördüğümüz kişiyle içimizdeki kişi birbirinden uzaklaşabilir. İşte o zaman başlar insanın kendine dönüş yolculuğu. O büyümüş lük hissiyatını anladıktan sonra işler değişiyor
Bu yolculuk kolay değildir. Kimi zaman yanlış insanlara inanırız, kimi zaman yanlış yollara saparız. Hayal kırıklıkları yaşar, kırılır, yorulur ve hatta vazgeçmek isteriz. Fakat her yara bize bir şey öğretir. Her kayıp, gerçekte neye değer verdiğimizi gösterir. İnsan bazen en karanlık dönemlerinde kendisiyle tanışır. Kendini keşfeder onu ömür boyu mutlu edecek bir arayışın içine sokar
Kendi özünü bulmak; kusurlarını kabul etmek, korkularınla yüzleşmek ve başkalarının çizdiği hayatı değil, kendi seçtiğin hayatı yaşamaya cesaret etmektir. Bu cesaret zaman ister, sabır ister. Ama sonunda insan, dışarıda aradığı huzurun aslında içinde saklı olduğunu fark eder.
Ve o gün geldiğinde hayat birdenbire mükemmel olmaz. Sorunlar yine vardır, yollar yine engebelidir. Fakat insan artık kendini tanıyordur. Nereden geldiğini, ne istediğini ve ne uğruna mücadele edeceğini bilir. İşte gerçek refah da burada başlar; maddi zenginlikte değil, insanın kendi ruhuyla barışabilmesinde. Aslında bu başarı birazda kendine olan inancın ve sevginden dolayıdır . Başkalarının gözünde hep eksik ya da fazla görünebiliriz. Ama insan kendi içine dönüp kendini
Hayat Hesapladığımızdan Çok Ötede
“Bir kış sabretmişsin de tam çiçek açacakken dolu vurmuş gibi oluyor bazen hayat.”