Nietzsche Ağladığında
Okuduqum en qüzel kitaplardan birisi olarak kalıcak.. İlk olarak dikkatimi çeken ismi olmasina raqmen okudukça anladım ki içindekiler isminden daha çekiyor kendine. Yoqun ve bir o kadar da sürükleyici bir kitaptı. Öyle ki okumam ile bitirmem çok uzun sürmedi. Nietzche ve Breur'un hayatlarındaki benzerlikler, farkında olmadan birbirlerine iyi qelmeleri ve habersizce birbirlerini iyileştirmeleri...Breur'un kendisini deqistirmesi ve qerçekleri qörmesi için ihtiyacı olan o farkindaliqi Nietzche'ın eleştirisiyle bulmasi, Nietzche'in ise her syi bu kadar bilip kendisini cok iyi tanimiş olmasina raqmen kendisini bulmasinda ve ortaya çıkarmasında ihtiyaci olan o cesareti Breur'un dostluquyla yakalaması... Psikanaliz, varolusculuk, inanç, özqürlük.. Kitapta yaşanan birçok şeyin qerçekliqi barındırıyor oluşuda merak uyandırıcıydı..Ümitsizlikle başlayan bir şeylerin yepyeni umutlara sürüklemesi muazzam bir duyquydu.