İnsanın memleketini, ailesini, annesini, geride bırakıp da kalbinin kırılmamasının mümkün olduğuna inanıyor musunuz? Mutluluktan değil belki, ama en azından sükunetten umutsuzluğa kalbi kanamadan geçebileceğine inanıyor musunuz? Benim yaşımda birinin, hayatının geri kalanını yabancı topraklarda geçirmeye gitmek için, gözyaşlarını onun sevdiği her şeyden uzaklaştıran sulara katmadan okyanusu aşabileceğine inanıyor musunuz?