anneyi kaybetmek, içten içe büyüyen bir eksikliktir. düştüğünde, hasta olduğunda, sevincini paylaşacak kimseyi bulamamaktır. "neden yetemedim?" sorusu zihnini kemirir durur.
etrafında seni seven kimse olmadığında, bu boşluk daha da büyür. kalabalıklar içinde bile yalnız hissedersin. bir yanın hep eksik, hep yarımdır.
ama insan eksiklikleriyle yaşamayı öğrenir. acı hiç geçmese de, içindeki güçle ayakta kalırsın. çünkü annesiz büyüyen her insan, yalnızlığın içinde bile dimdik durmayı öğrenir.