Mehmet Kuloğlu
@MehmetKuloglu
𝒴𝒶𝓏𝒶𝓇 - 𝒶𝓀𝓉𝒾𝓋𝒾𝓈𝓉
ʟɪ̇ʟɪ̇ᴛʜ: ᴍᴇᴋᴛᴜᴘʟᴀʀ²⁰²⁵
ʀᴏᴛʜɪ̇ʟᴅᴀ²⁰²¹
ᴇᴅᴅᴇʀɢɪ̇.ᴄᴏᴍ ᴷᵘʳᵘᶜᵘ
Ey özgürlük, çıksam bir dağ başına bağırsam uçsuz bucaksız yokuşlara, alçaklıklara
En gür sesim yetişir mi insan olanın alçaklığına
Kaç boyutlu olduğunda dünya, gerçek yüzünü görebiliriz insanın
Hangi pencereden bakıldığında anlamak daha kolay olur birini
Hiç bir pencereden bakılmadı bana, hiç bir güneş doğmadı benim için, hiç bir yağmur huzur düşürmedi toprak kokusuyla içime.
Ben sayın insan, beceremiyorum yaşamayı
En çokta insan olarak, insanlarla
Her gelen bir balyoz darbesiyle kırıyor kalbimi
Taş değil ya sayın insan
İnsan olan yapıyor bunu fakat
İnsan olan bunu kaldıramıyor.
#rothilda
#mehmetkuloglu
Reklam
Ruhuma cuzzam gibi işleyen bu aşk
Kederin kirli elleriyle yanaklarımı avuç içine alıyor
Sevda dediğimin ağrılı suları süzülüyor ciğerlerime, zehir gibi
En sevdiğim tarafından kırılmak içimi incitiyor
Keşke böyle olmasaydı dediğim ne varsa yüzüme çarpıyor bir akşam üstü veya gün doğmadan veyahut en kuytu karanlığında gecenin yalnız kaldığımda.
Yalnızlık, ne tuhaf sayın insan.
Bir senfoni oluşturuyor uğultusu kulaklarımda ve gözüm kederimin filmini bu açık seslerle hareket ediyor.
#rothilda #mehmetkuloglu
Bilki kadınım yer ve gök arasında bir tenha var.
İşte o kuytuda saklıyorum seni.
Gün ışığını yavaş yavaş sararken şehrin üzerine
Sevgilim, bir tek senin gözlerin aydınlatabilir yolumu
Yalnızca sen uyanırsan ısınır ruhum.
#rothilda
#mehmetkuloglu
Sadece bulunuyorum önceden olduğumu zannettiğim dünyada. İlk seferde duymuyorum söylenenleri. Gördüklerimi hemen algılayamıyorum. Zevk alamıyorum artık kitaplardan. Açlık çekmeden lokmalar girmiyor boğazımdan. Sigara yanıyor küllükte tek başına. Sürekli uzaklarda dolaşıyor beynim. Birileri beni seviyormuş, birileri benden nefret ediyormuş... Hissetmiyorum hiç birini. Tüm ciddiyetini yitirdi dertler. Ve yine dünya barışı kadar uzak bana insanlar. Zerre olduğumu hissediyorum ve savrulduğumu rotasız. Gökyüzünde mavilikleri seyrediyorum sadece, sadece bakıyorum görmekten yorulduğum hayata.
“Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birden bire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? Fakat bu hep böyle değil midir? Bir çok şeylere ihtiyacımızı ancak onları görüp tanıdıktan sonra keşfetmez miyiz? Ben de o zamana kadarki hayatımın boşluğunu, gayesizliğini sırf böyle bir insandan mahrum oluşumda bulmaya başlamıştım. İnsanlardan kaçışım, içimden geçenlerin en küçük bir parçasını bile etrafıma sezdirmekten çekinişim bana sebepsiz ve manasız görünürdü.Zaman zaman beni saran hüzünlerin, hayat bıkkınlığının bir ruhi hastalık alameti olmasından korkardım. Bir kitabı okurken geçen iki saatin ömrümün bir çok senelerinden daha dolu daha ehemmiyetli olduğunu fark edince insan hayatının ürkütücü hiçliğini düşünür ve yeis içinde kalırdım.”
Reklam