O gece birbirimizi aynı kitabın içine gömülerek sevdik. Gözlerime ve dudaklarıma rehberlik ediyor, her kelimeyi, her minyatürü biliyordu; oysa ben onlarla ilk kez karşılaşıyordum.
Hayyam’ın rubaisinden bir beyit okudu sonra:
Yaralı kuşlar gizlenirler ölmek için…
Öte dünyanın karanlığında huzur bulsun insan.
Her gün biri çıkar, başlar, benim ben demeye,
Altınları, gümüşleriyle övünmeye.
Tam işleri dilediği düzene girer.
Ecel çıkıverir pusudan: Benim ben,diye.
Şimdi sır ve korku devrindeyiz, iki yüzün olmalı, birini kalabalığa göstermeli, ötekini kendine ve Yaratıcı’na saklamalısın. Gözlerini, kulaklarını ve dilini korumak istiyorsan, gözlerin,kulakların ve bir dilin olduğunu unut.