O gece birbirimizi aynı kitabın içine gömülerek sevdik. Gözlerime ve dudaklarıma rehberlik ediyor, her kelimeyi, her minyatürü biliyordu; oysa ben onlarla ilk kez karşılaşıyordum.
Hayyam’ın rubaisinden bir beyit okudu sonra:
Yaralı kuşlar gizlenirler ölmek için…
Öte dünyanın karanlığında huzur bulsun insan.
Her gün biri çıkar, başlar, benim ben demeye,
Altınları, gümüşleriyle övünmeye.
Tam işleri dilediği düzene girer.
Ecel çıkıverir pusudan: Benim ben,diye.