Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil, kendi yolunu izleyen hayatın oğulları ve kızları. Onlar sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler ve sizinle birlikte olsalar da size ait değiller. Onlara sevginizi verebilirsiniz; düşüncelerinizi değil. Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır. Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil çünkü ruhlar yarındadır. Siz ise yarını düşlerininizde bile göremezsiniz . Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları kendiniz gibi olmaya zorlamayın. Çünkü hayat geriye dönmez, dünle de bir alışveriş yoktur. Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok uzaklara atılmış oklar. Okçu sonsuzluk yolundaki hedefi görür ve o yüce gücüyle yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar. Okçunun önünde saygıyla eğilin çünkü okçu uzaklara giden oku sevdiği kadar başını dimdik tutarak kalan yayı da sever.
Halil Cibran