Yazar:
Funda Uçuk Er
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 54 dk.
Sayfa Sayısı:
208
Basım Tarihi:
13 Mayıs 2025
ISBN:
9786256329362
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Huşu Ağacı kitabı yorumumEdebiyat & Roman
#okudumbitti
HUŞU AĞACI || FUNDA UÇUK ER
Bu yazardan muhakkak bir kitap okumak istiyordum çok sevdiğim bir ablamın hediye etmesi sayesinde okuma fırsatı buldum. Ve çok sevdimmm.
Aynı bir romantik komedi aile türünde bir film izlemiş gibi hissettim okurken , her bir cümlesi gözümün önüne geldi , kızın ailesinin Antalya da olması , doğum gününün Mayıs ayı olması ortak yanlarımızdandı (:
Bir çift çok güzel şekilde tanışmış birbirini sevmiş ve evlenmişler fakat evliliklerinde bazı sıkıntılar yasamaktadılar bu sorunlar nasıl çözülecektir, hepsi kitapta
Kitabın okuması çok kolaydı bölümler kısa , bir erkek bir kadın karakterden geçmişe ve geleceğe gidip gelerek hikayeyi öğreniyoruz çok sevdim çok iyi geldi bana , #tavsiyemdir
Fikrimin ince gülü şarkısı ikisinin şarkısıydı Siz okudunuz mu yorumlarınızı merak ediyorum
“Huşu Ağacı” = Kalbe Kök Salan Sessizlik1000Kitap
Bazı kitaplar okunmaz, yaşanır.
“Huşu Ağacı” işte o kitaplardan biri.
Sadece satırlarla değil, suskunluklarla konuşan;
kalbi, zihni ve nefsi aynı anda terbiye etmeye çalışan bir iç yolculuk…
İnsan çoğu zaman huzuru dışarda, kalabalıklarda, başarıda veya onaylanmakta arar.
Ama bu kitap, huzurun sadece “huşu”da olduğunu,
ve huşunun ise yalnızca kalbi eğmekle mümkün olduğunu hatırlatıyor.
Yazar, neyi unuttuğumuzu hatırlatıyor aslında:
Çok şey biliyor ama az şey hissediyoruz.
Çok konuşuyor ama az dinliyoruz.
Dualarımızı sıralıyor ama yalvarmayı unutuyoruz.
Ve kitap boyunca anlıyoruz ki:
Huşu bir haldir, bilgi değil.
İnsan bilgiyi okuyarak, huşuyu yaşayarak öğrenir.
Huşu, namazın içinde ama namazın sınırlarını da aşıp
hayatın içine sızmalı:
Çocuklarımızla konuşurken, eşimiz,ailemizle tartışırken, yorgunken bile…
Bu kitabı bitiren bir kalbin artık “bitti” diyemeyeceği bir farkındalığı olur:
Çünkü “Huşu Ağacı” sadece okunup rafa kaldırılmaz.
O ağaç, kalbe dikilir.
Dualarla tohumlaşır.
Ve her secdeyle sulanır.
Ne Okudum, Ne BuldumEdebiyat
Kitaplarını bir yakınım aldığı için okuyayım dedim . Sıfır beklentiyle okudum ama bana böyle çok amatörce yazılmış bir kitap gibi geldi . Biraz daha derinlik istiyor bana göre . Verdiği mesajlar aslında fena değildi ama bütününe bakınca gene de çok sevemedim . Bazı alıntılar güzel olsa da çok klişe ya (Facebook , kamyon arkası yazıları gibi) Okurken yormadı ,kitap okuma alışkanlığını kaybedenler için güzel bir pratik yaptırtabilir kitap .
Huşu ağacı sizi yepyeni bir bakış açısına götürecek zannımca.Hayat ve İnsan
Puan vermedi
Serinin ilk kitabı. İnsanların ne kadar önyargılı olabileceğini, icinizdeki sesin sen haklısın derken karşımızdaki muhatabına kendi iç sesinin duygularının neler dedigini okuyunca bakış açınız değişiyor.Ne kadar çok iç sesi dinleyip hata yaptığımızı görüyorsunuz. Veee insanlarin huzurlu bir biçimde ne kadar güzel değişebileceğini izliyorsunuz okurken kitabı seriye devam edecegim umduğumun ötesinde parçaların birleşmesi ile harika bir seri kitap olmuş.Cok beğendim.
Huşu AğacıDuygu ve Düşünce
Günlük hayatımızda olağan şeyleri , basit bir olay örgüsünde sade bir dille ifade etmiş . İlgi çeken tarafı : hem Ömer’i hem de Zeynep ‘İ okurken kendimizden ya da çevremizde duyduklarımız gördüklerimizden bir şeyler bulmamız . Edebi değeri yok gibi görünüyor ama okurken mekanı insanları olayları hayal edebildim bu da kaleminin bence güçlü olduğunu gösteriyor . Kısacası kitap ilgimi çekti serinin diğer kitaplarını da alır okurum diye düşünüyorum.
Sen hayatım altüst oldu dersin ama bir bakarsın hazine harabenin altında imiş.1000Kitap
Kitabın kapağı bizi bu sözlerle karşılıyor. Ve üç kitaptan oluşan bir serinin başlangıç noktasından bildiriyorum. Böyle başlangıca can kurban diyesim geliyor çünkü hayatıma olumlu katkıları olan kitaplar serisine adını yazdırdı :) Kitap aynı zamanda yazarla tanışmama vesile oldu. Ve iyi ki tanışmışım dedim. Kaleminin güzelliği ve değindiği konular öyle güzeldi ki bir dergahta sohbete katılmışım hissiyatı verdi.
Konusunu kısaca açıklayacak olursam:
Ömer bir iş yeri sahibidir. Zeynep de orada işe başlar. Birbirlerini severler ve bir yuva kurarlar. 2 tane de çocukları vardır lakin evliliklerinde aşamadıkları sorunlar ortaya çıkar. Bir çıkmaz sokağın içine düşen Zeynep çareyi evinden uzaklaşmakta bulur ve annesinin yanına gider. Derviş Dede işte tam da burada ortaya çıkar. Karakter olarak onu okumak öyle güzeldi kii. Keşke benim de hayatımda bir Derviş Dede olsa dedirtti. :)
Biraz Derviş Dede'den bahsedeyim :) Beni böylesine etkileyen bir karakteri anlatmazsam inceleme eksik kalır.
Derviş Dede kendi halinde yaşayan, gönül gözü açık ve karşısına gelen kişinin hangi konuda derdi varsa oraya merhem süren bir Allah dostudur. Ayetlerle, hadislerle ya da tasavvuf ilmiyle insanı düşmüş olduğu dipsiz kuyulardan çekip çıkarır. Kapısına gelen kişiye kelâma geçmeden önce gül şerbeti ikram etmesi de beni etkileyen başka bir konuydu. Evinin bahçesi bile insana öyle huzur veriyordu ki okurken kendimi oraya gitmiş de Zeynep'le beraber onu dinliyor gibi hissediyordum. Hâl diliyle birleşen bütün bu anlattıklarım Derviş Dede gibi harika bir karakteri ortaya çıkartmış.
Sözün özü tasavvuf ile harmanlanan bir konu basit bile olsa sizde yepyeni ufuklar açıyor ve kendi dünyanızdaki olaylara bile bakış açınızı değiştiriyor. Altını çizdiğim satırlar zihnimin en güzel köşesine yazıldı ve ihtiyaç
Hiçbir şey göründüğü gibi değildir! Bugün hayat veren su, yarın sizi boğabilir. İyileşmek için önce hasta olmak gerek. Aşk, etinden topuğuna kadar işlenmiş bir nasırdır. Ya canın acıya acıya adım atacaksın ya da canın acıya acıya söküp atacaksın... Bir gün seni sevmekten öleceğim ve sen bunu asla öğrenemeyeceksin... 
Huşu Ağacı Yazarın dili ve vermiş olduğu mesajlar güzel lakin, kurgu çok basit. Klasik yaz dizileri gibi. Ben kitabı çok sevemedim. Keyifli okumaları, kitapla kalın... Aynı günde dört mevsime şahit olmak gibi bir şey bu. Önce özlüyor, sonra ağlıyor, akşamları küsüyor, geceleri çok seviyorum... Hep yanlış kapının önünde yanlış anahtarla durdum. Hayatım alt üst oldu, derken meğer hazine harabenin altında imiş. Leyla' mı ararken Mevla'mı buldum... Hakikat yolu aramakla bulunmaz. Ama bulanlar da ancak arayanlardır... Oysa Herkes öldürür sevdiğini. Kimi Bir bakışı ile yapar bunu, kimi dalkavukça sözler ile... Oskar Wilde...
Huşu Ağacı Yazarın dili ve vermiş olduğu mesajlar güzel lakin, kurgu çok basit. Klasik yaz dizileri gibi. Ben kitabı çok sevemedim. Keyifli okumaları, kitapla kalın... Aynı günde dört mevsime şahit olmak gibi bir şey bu. Önce özlüyor, sonra ağlıyor, akşamları küsüyor, geceleri çok seviyorum... Hep yanlış kapının önünde yanlış anahtarla durdum. Hayatım alt üst oldu, derken meğer hazine harabenin altında imiş. Leyla' mı ararken Mevla'mı buldum... Hakikat yolu aramakla bulunmaz. Ama bulanlar da ancak arayanlardır... Oysa Herkes öldürür sevdiğini. Kimi Bir bakışı ile yapar bunu, kimi dalkavukça sözler ile... Oskar Wilde...
"Bencileyin bir aciz Zeynep kuldum
Hep yanlış kapının önünde yanlış anahtarla durdum
Hayatım altüst oldu, derken meğer hazine harabenin altında imiş
Leyla'mı ararken Mevla'mı buldum."
s.164
Alıntıdan da anlaşılacağı üzere ilahi ve beşeri aşkın iç içe işlendiği bir kitap. Beşeri aşk kısmı çok sıradan, hemen her dizide karşımıza çıkacak cinsten. Zengin, yakışıklı, nahif, genç patron ile kendi ayakları üzerinde duran, ne istediğini bilen, güzel çalışanı arasında atışmalarla başlayıp devam eden aşk...
Kitap, ana karakterler Zeynep ve Ömer'in ağzından yazılmış. Anlatıcı ikisi arasında değişip duruyor ve geçmişle günümüz arasında sık sık git gel yapılıyor.
Evliliklerinde ayakları taşa takılıp tökezleyince kafasını dinlemek için baba evine giden Zeynep'in yolu beşeri aşka çıkıyor. Derviş Dede ile olan sohbetleri sayesinde tasavvuf ve İlahi aşkla tanışıyor. Zaten bildiğimiz ama hayat koşturmacası içinde unuttuğumuz önemli değerleri hatırlatıyor. İlahi aşk herkesin anlayabileceği kadar basit bir dille ele alınmış ve büyük ihtimalle insanları çok sıkmamak adına beşeri aşkla harmanlanmış.
3 kitaptan oluşan serinin ilk kitabıydı Huşu Ağacı. Diğerlerinde tasavvuf yönünün biraz daha ağır basmasını umut ederek seriyi okumaya devam...
Huşu ağacım:)
Roman okumayı sevdiğimi söylemiş miydim:) Hele ki akıcı ise tadından yenmez.. Yazarın kurgusu güzel ve üslubu nahif.
Hayatta yaşadığımız kötü olaylardan ders çıkarmamızı sağlayacak bir kitap niteliğinde.
Kendi hayatımızı aslında kendi ellerimizle yokuşa sürdüğümüzü anlatıyor kitabında.
Bu gerçekten öyle değil midir?
Düşünce bizi kaldıracak bir el arayacağımıza öncelikle biz olalım kendimizi kaldıran.
Kitaptan alıntı:
Ünlü bir Kızılderili atasözünün dediği gibi "Kartalı vuran, kendi tüyünden yapılmış okmuş," bazen..
Ben kitabı sevdim, yazarın üslubunu sevdim, kurgusu güzel, hoş, nahif.
Okunası çerez tadında bir kitap..
Sevgiler..
Kalbini Yanına Alıp Susmak İsteyenlere...Edebiyat
Bazı kitaplar vardır; sadece okunmaz, adeta bir sükûnet hapsi gibi ruhu kuşatır. Funda Uçuk Er, Huşu Ağacı ile bize bir hikâyeden fazlasını, kelimelerden örülmüş bir sığınak sunuyor. Yaklaşık bir aydır bu ağacın gölgesinde soluklanıyorum ve söyleyebilirim ki; son sayfayı kapattığımda içimde yankılanan tek şey, derin bir zarafetin bıraktığı o eşsiz huzur oldu. Kitap, aceleci dünyanın gürültüsünü kapının dışında bırakıp, insanı kendi içsel sessizliğiyle tanıştırıyor.
Yazarın dili o kadar duru, o kadar şiirsel ki; cümleler arasından süzülen hüzün bile can yakmıyor, aksine bir şifa gibi ruha dokunuyor. İnce bir sızıyla başlayan, fakat sonunda okurunu kendi “huşu”suna davet eden bu anlatı, karakterlerin iç dünyasındaki o kırılgan ama vakur duruşu muazzam bir estetikle harmanlıyor. Kitapta geçen şu satırlar, aslında eserin kalbindeki o büyük uyanışı ne kadar da güzel özetliyor:
"Esasen hayat zannettiğimiz kadar zor ve çetrefilli değilmiş. Bazen kendi hayatımızı kendi ellerimizle yokuşa süren bizzat kendimiz olabiliyormuşuz. Başımıza gelen talihsizlikler konusunda etrafta suçlu aradığımız parmağımızı kendimize çevirmek yapılması gereken ilk işmiş mesela..."
Okurken her satırın altını çizmek, her duyguyu kalbin en korunaklı köşesine saklamak istiyorsunuz. Bu kitap; hızın ve tüketimin övüldüğü bu çağda yavaşlığın, inceliğin ve derin hissetmenin ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatan bir başucu eseri. İnanıyorum ki; “Bazı yaralar çiçek açar, yeter ki doğru bahçıvanı bulsun.” İşte bu kitap, o yaralara doğru bahçıvanlık yapacak kadar şefkatli bir dokunuşa sahip. Eğer ruhunuzun bir köşesinde hâlâ bozulmamış bir çocukluk ve bir parça masumiyet varsa, bu ağacın dalları sizi de saracaktır.
Huşu Ağacı, kendinden bir şeyler bulmak değil, kendine geri dönmek isteyen herkes için zarif
Funda Uçuk Er, Huşu Ağacı ile bize bir hikâyeden fazlasını, kelimelerden örülmüş bir sığınak sunuyor. Yaklaşık bir aydır bu ağacın gölgesinde soluklanıyorum ve söyleyebilirim ki; son sayfayı kapattığımda içimde yankılanan tek şey, derin bir zarafetin bıraktığı o eşsiz huzur oldu. Kitap, aceleci dünyanın gürültüsünü kapının dışında bırakıp, insanı kendi içsel sessizliğiyle tanıştırıyor.
Yazarın dili o kadar duru, o kadar şiirsel ki; cümleler arasından süzülen hüzün bile can yakmıyor, aksine bir şifa gibi ruha dokunuyor. İnce bir sızıyla başlayan, fakat sonunda okurunu kendi “huşu”suna davet eden bu anlatı, karakterlerin iç dünyasındaki o kırılgan ama vakur duruşu muazzam bir estetikle harmanlıyor. Kitapta geçen şu satırlar, aslında eserin kalbindeki o büyük uyanışı ne kadar da güzel özetliyor:
"Esasen hayat zannettiğimiz kadar zor ve çetrefilli değilmiş. Bazen kendi hayatımızı kendi ellerimizle yokuşa süren bizzat kendimiz olabiliyormuşuz. Başımıza gelen talihsizlikler konusunda etrafta suçlu aradığımız parmağımızı kendimize çevirmek yapılması gereken ilk işmiş mesela..."
Okurken her satırın altını çizmek, her duyguyu kalbin en korunaklı köşesine saklamak istiyorsunuz. Bu kitap; hızın ve tüketimin övüldüğü bu çağda yavaşlığın, inceliğin ve derin hissetmenin ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatan bir başucu eseri. İnanıyorum ki; “Bazı yaralar çiçek açar, yeter ki doğru bahçıvanı bulsun.” İşte bu kitap, o yaralara doğru bahçıvanlık yapacak kadar şefkatli bir dokunuşa sahip. Eğer ruhunuzun bir köşesinde hâlâ bozulmamış bir çocukluk ve bir parça masumiyet varsa, bu ağacın dalları sizi de saracaktır.
Huşu Ağacı, kendinden bir şeyler bulmak değil, kendine geri dönmek isteyen herkes için zarif
