“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Olmadı.
Ne yapalım.
Olan da kaderdir, olmayan da.
Amenna.
Ah bu içinde okuma arzusu kalmış, okuyamamanın yaraları kabuk bağlamış insanlarımızın okuma ve okutma arzusu.
Neye benzer?
Sanki aşka benzer.
Sevdiğinin elini bir kez olsun tutamadan geçen gençliğe benzer.
İnsanoğlu bu kadar alçalır mı?
Alçalır.
Cenab-ı Hak eşref-i mahlukat olan insanın şeytanın iğvası, nefsin galebe çalması ile yeri geldiğinde esfel-i safiline yuvarlanabileceğini haber veriyor.
Yağmur yağar, Arap kızı camdan bakar. Kuş yuvadan uçar, yaprak daldan düşer. Zaman kimsenin gözünün yaşına bakmaz, hükmünü yürütür.
Kaderde ne var ise başa o gelir.
Nitekim geldi de...