Nasıl bir öfke ve çaresizlik içine düştüğümü size tarif edemem.Ama duygularımı bir düşünün:Bütün hayatımı uğruna feda ettiğim bir insanın gözünde,eliyle kovaladığı bir sinekten daha fazla değeri olmamak.
Ölüm gerçeğiyle yaşamayı öğreniyor da ölüme karşı yıkılmamayı bilemiyor ya insan,işte gideceğini bile bile kabul ettiklerimizin gidişlerinden ötürü bu denli yıkılmamız da bu yüzden...