Kim ki vazgeçmeye başlar dünyadan, bir ürperti sarar tüm benliğini... Ölmeden önce ölüyormuş gibi olur... Yapayalnız kaldığını hisseder, bir korku kaplar içini...
Sürekli bir gün ve belki diye düşünerek, sürekli umut ederek yaşamak ne kadar korkunç bir kader; aptal gibi sadece yazılmış sözlere güvenmek ve asla bir işaret görmemek!