Son dönemde sıkça gördüğüm ve dikkatimi çeken bir kitaptı. Zaten psikoloji kitapları mesleki olarak da dikkatimi çeker.Beğeneni olduğu kadar beğenmeyen de fazla.Yine de bir şans vermek istedim.
Yazar kitabın, kendisi gibi depresyonda olan insanlara yalnız değilsiniz demek için yazıldığını belirtmiş. Ancak okumaya başladığımdan itibaren depresyondan ziyade güvensiz bağlanmanın kaçıngan bağlanma tipini gözlemledim. Her satır bangır bangır ben bağlanma sorunu yaşıyorum ve tüm sorularım buradan kaynaklanıyor diyor. Terapi nasıl yanlış başlar ve yanlış devam ederim örneğini okudum, tüm kitap boyunca. Mesela hiç bir terapist karşısına ben depresyondayım, distimiyim diye elinde tanıyla gelen bir danışana evet galiba oylesiniz demez. Öyle bile olsa. Ya da sürekli kişi hakkında yorum yapmaz, sorular açık uçlu sorulur ki danışan kendi ve hayatı ile ilgili ipuçları versin. Yardım kaynağını yine kendi hayatından bulabilsin. Tabi bu kitap bize oldukça kısıtlı bilgiler veriyor ancak insan da çok eksik ve hata var, duygusunu ve düşüncesini engelleyemiyor.
Kısacası okunsa bile bana bir faydası dokunur mu, düşüncesi ya da inancı ile okunacak bir kitap değil. Depresyon nedir, nasıl başa çıkılır, bu insanlara nasıl davranmalı gibi cevaplar da yok. Yok denecek kadar az, en azından.
Değişiklik, farklılık olsun; kafam dağılsın diyorsanız okunabilir bir kitap. Çok kötü değil ancak beklentiyi karşılayacak (vaad edileni sunan) bir kitap da değil.