İnsan yalnız olunca neler neler düşünür.. gerçekleşmemiş hayallerini, uçup giden yıllarını, ilk aşk maceralarını… O pek gerilerde kalan yılları, erişilemeyen ve erişilemeyecek olan bir isteği hatırlamak, düşünmek de hoş bir şeydi. Niye böyle olur? Bunu da bilmez insan.
Ayrıca nasıl ki kumlar üst üste yığıldığında üsttekiler alttakileri örterse, aynı şekilde yaşamınızda da daha önce olanın üstü daha sonra gelen tarafından çarçabuk örtülür.
İşlerini isteksiz, bencil ve düşüncesiz bir şekilde ve çekişkili amaçlarla yapma. Düşüncelerine abartılı bir dil giydirme, geveze veya her şeye burnunu sokan biri olma. … Başkalarının sağladığı bir dış desteğe veya huzura ihtiyaç duymayan içindeki neşeyi koru. Dik olmak gerek,dikleşmiş değil.