Melih
@Melihhhhh
Sayfalar arasında dinleniyorum, dışarıda biraz gürültü var çünkü.
Engineer
PhD
İtalya
Mutsuzsanız 1’e basınız, 12 Mart
2556 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Charlie’ye SevgilerleEdebiyat & Roman
Hayatınızın normal akışında ilerlediğini varsayalım;şu an ki ruh ve beden şartlarınız aynen korunarak, peki bu durumda farklı olmasını istediğiniz bir şey olur muydu? Charlie normal şartlarda düşük IQ'ya sahip birisi fiziksel bir engeli yok lakin zeka sorunları hayatını alt üst etmiş. Sevgili annesi bu çocuğu kendi parçası olarak kabullenmiyor ve özellikle ikinci çocuğun gelişi annedeki ilkel dürtüleri tetikleyerek sağlıklı olan ikinci çocuğun korunması,ilkinin ise doğal seçilime kurban gitmesini ister hale getiriyor. Annesi tarafından sevilmeyen birisi Charlie, doğan kardeşi ise onun düzelmesi için gösterilen çabanın kendi sevgi haznesinden eksildiğine inanıyor. Onun canının yanması için türlü iddialara başvurarak bunu başarıyor. Evden ayrılış sahnesinde Charlie'nin annesi elinde bıçakla, babası Charlie'yi evinden götürmezse ona karşı aleni bir şekilde bu bıçağın kullanılacağı izlenimini bırakıyor. Bu noktada ilk kritik soru geliyor; annesinin bile sevmediği bir çocuğu kim sevebilir ?
Charlie ise büyük bir yardımla hayatını fırında çalışarak idame ettiriyor. Kendisini taşıyabilen, ihtiyaçlarını belirtebilen sevecen birisi. Çevre içinse düşük IQ'lü ortamlarda dalga geçilecek birisi. İnsanlar olarak çok acımasız olabiliyoruz bunu bilmek üzücü ama daha kötüsü bu acımasızlığı kendisini savunamayacak canlıya karşı kullanmak... Charlie bu bataktan hayatını değiştirecek deneysel nitelikler taşıyan, beyindeki enzimsel yapısının üzerinde oluşturulan mutasyon diyebileceğimiz bir ameliyatla aşıyor. Gün geçtikçe zeka seviyesi artan ve bunları adım adım kaydederek ilerleyen Charlie, her gün Algernon'la rekabete girerek hayatına devam ediyor. Algernon, tasarlanan bu ameliyatın uygulandığı ilk canlı,bir fare, zeka seviyesi ciddi seviyede artarak insanlığa umut olan muhteşem bir
Reklam
Hayat Bizi Sever Misin ?Edebiyat
Mutsuzluk salgınının ortasında bir adam. Kalabalıklar arasında yalnız ve bunun farkında. En kötüsü hapsedildiği hayatın anlamsızlığının, onun yaşama olan inancını etkisiz kılması. Mutsuzluk var olan tüm duygulardan güçlü ve bu adamın içinde teslim olmaya hiçbir güç onu ikna edemez. Okurken parça parça kendinizi sorgulatan bir roman olmuş. Ben de böyle düşünmüyor muyum , benim için de aynı düşünce geçerli değil mi? Mutsuz bu adamın depresyon ve melankoli ile olan dansına seyirci olarak uzun süre kalamayacaksınız. Bir sonraki dansı sizinle olacak ve buyrun lütfen sahne sizin.
Eksik KalmışlaraEdebiyat
Raif Efendi’nin sayfalarca süren hüzünlü öyküsü… Spoiler vermek istemem ama sonu o kadar şaşırtıcı ki belli bir süre insanı alıp götürüyor. Her zaman kolay olanı benimsemeye meyilliyiz sanırım; bu suskun biri, bu mutsuz vs. Kürk Mantolu Madonna ise bu meyili karanlığın ortasındaki şimşek aydınlığı gibi görünür kılıyor. Pek çok zaman bahaneler vardır, çeşitli nedenler vardır ama gerçek sevgi mücadele eder. Raif, Maria’yı delice severken iki kez kaybetmiş bir adam. Gerçekleri öğrenip kendini yorumsuz bir hayata bırakacak kadar çok sevmiş bir adam hem. Yalnız kalmamayı ve sevgiyi sonuna kadar hak eden bir adam. Ve bu adam sayfalar arasında sizi bekliyor; okunmayı değil yaşarken sahip olmadığı anlaşılmayı bekliyor.
Pilavın ÖyküsüEdebiyat
Belki güçlü yönleri vardır ama benim için kaostu. Bir insanın aynı cümleleri üç ,dört belki de daha fazla tekrarlaması yeni bir edebi yön mü kazandırmış oluyor? Benim açımdan bir şeyler denenirken ortada kalmış bir roman. Okurken şunu hissettiriyor; mutfağa gelen herkesin pilavın tuzu yoktur diye , diğerinden bağımsız tekrar ve tekrar tuz atması… Benim hissettiklerim tamamıyla böyle maalesef. Bir kitabı tavsiye etmiyorum demek yazarın emeğine karşı saygısızlık olarak düşünüyorum. O yüzden tavsiye konusunu geçip şunu sormak istiyorum; Bol tuzlu pilav sever misiniz ?
Adler’in gözünden yaşamakEdebiyat
Nedendir bilmiyorum ama Alfred Adler’in anlatımına sadeliğine bayılıyorum. Psikoloji üzerine okuma yaparken çok fazla terimlere girip, alan dışı insanları direkt olarak atan pek çok yazar ve kitap olmasına rağmen ; Adler herkes için psikoloji mottosunun en büyük örneği benim için. Psikoloji üzerinde bulutlu kısımları açıkça ortaya koyuyor ve bunu altı yaşında bir çocuğun bile anlayabileceği hale getiriyor. Çıkarımlardan ziyade anlaşılmaya çalışmayı ön plana koyan bir yaklaşımı var. Okuma daha çok kahve içerken yapılan sohbetler tarzında ilerliyor ama bu onun gücüne gölge düşürmüyor. Olabildiğince akıcı ve pek çok şey üzerinde duruyor. Freud’a katılmadığı noktaları kavga veya üstünlük olarak değil sadece paylaşımlar üzerinden gösteriyor. Eski vücudu anlatan; bir nesle biyoloji sevdiren bir çizgi film vardı. Tam anlamıyla aynı tadı bırakıyor üzerinizde. Bitince keşke birkaç sayfa daha olsa olarak bakıyorsunuz. Psikoloji ilgisinden bağımsız olarak muhakkak okunması gerekli denilen kitaplar listesine rahatlıkla eklerim. Sevgilerle…
Reklam