Melike SÖĞÜT
@MelikeSogut
Bir yolunda gitmedi şu küçük gezegenin işleri.
Şu anda okuduğu kitap
Yazarla tanışmama sebep olan kitaptır. Dili,anlatımı son derece açık ve sürükleyiciydi. Kötü olan tek nokta yaşanan gerçek bir olaydan kaleme alınması çünkü merhameti olan herkesi derinden sarsacak kadar kalbe dokunan bir hikaye. Her sayfa da Diana'nın ya da abisinin itiraf etmesini bekledim, olmadı. Bir anne babanın 4 çocuğundan yalnızca Diana'ya böyle davranmalarına ve Diana'dan sonra 2 çocuk daha yapmalarına mantığım da kalbimde hiç anlam vermedi. Diana için herkes mücadele etti kendisi hariç. Mücadele etmedi, edemedi çünkü sadece 8 yaşında bir çocuktu..
Reklam
Kitap 2 bölümden oluşmaktadır. Birinci bölüm "Kadınlara Dair" adlı başlıktan oluşur ve içeriğinde kadınlara karşı kullandığı sert ve aşağılayıcı bir üslupla kadınlara ne kadar düşman olduğunu anladığım benim için tamamen içi boş söylemlerden oluşur. Öyle ki bi yerde kadınlar için *sexus sequior* kavramını kullanarak kadınları "ikinci cins" olarak tanımlar. Bütün bu düşünce tarzını çok doğal ve olması gereken bir anlatımla okuyucuya sunmasını da ekstra ilginç bulduğumu söylemeden edemem. Bu tarz söylemleri erkekler için de söylemiş olsaydı bütün düşüncelerim yine geçerli olurdu. Yine de kitabı yazıldığı dönemin şartlarında değerlendirerek söylemlerini çok ciddiye almamak en iyisi.
İkinci bölüm ise "Cinsel Aşkın Metafiziği" adlı başlıktan oluşur ve burada aşkın asıl amacının neslimizin devamı olduğundan bahseder. Bizler dahi farkında olmadan içgüdüsel olarak aşık olurken, eş seçerken vb. dünyaya getireceğimiz çocuğun en iyi versiyonu için çabalıyoruz. Bununla alakalı kitapta geçen cümle şöyledir;
"Bütün aşk serüveninin gerçek amacı, her ne kadar söz konusu kişiler bunun farkında olmasa da, belli bir varlığın dünyaya getirilebilmesidir." sy:38
Kitapta söylemlerine katıldığım yerler olmakla beraber aşkın varlığını sadece türün üremesine indirgemesine pek katılamıyorum.
Kafka'nın hemen hemen her kitabını okuduktan yıllar sonra sıra bu kitaba geldiğinde içimi biraz hüzün kaplamıştı. Belki de hüznümün sebebi konunun ''baba'' olmasıydı. Kitabı okudukça zihnimde ilk beliren şey nerde olursak olalım hangi dil, din, ırka mensup olursak olalım ebeveynlik (kitap için yazdığıma göre ''baba kavramı'') pek değişmiyormuş. Yine de bu mektuba bir cevap olarak Kafka'nın bütün anlattıklarına babasının bir açıklama yapmasını çok isterdim. Babasının bakış açısını çok merak ettim. Mektubun sonunda Kafka babasının verebileceği bir cevabı sunmuştu fakat bu sadece bir tahmin, beni tatmin etmeyen bir tahmin. Aslında Kafka başarılı olmasına rağmen kendisini hep yetersiz, çaresiz görmüş. Bence içinde ki gücü göremediği için ve kendisini her anlamda zayıf kabul ettiği için. Hepimizin çaresizlikleri varken Kafka bunun üzerine o kadar yoğunlaşmış ki başka bir seçenek görememiş. O kadar zayıf?/adaletli?/ empati yapabilen? artık hangisi pek emin değilim mektupta dahi babasını suçlamamış. Ve bir o kadar da hassas bir adam bence Kafka. Asıl merak ettiğimse Kafka'nın kendisinin nasıl bir baba olacağı? Acaba evlenseydi ve bir çocuk sahibi olsaydı nasıl bir baba olurdu? Empati ve anlayış düzeyi yüksek bir karakter üstelik yetenekli bir yazardan nasıl bir baba olurdu? Kim bilir...
Kitabın çevirisi gayet iyiydi, akıcı ve güzeldi. Öncelikle içinde bir yerde babadan yana hüznü olan herkese sonra da Kafka sever herkese önerebileceğim güzel bir kitaptı.''
Aslı Erdoğan'ın kalemini lise yıllarımda keşfetmiştim ve o zamanlar ilk bu kitabını okumuştum. Hiç hatırlamadığım için 10 küsür yıl sonra tekrar aynı kitabı elime aldım. Dili çok akıcı değil anlatımı ise sürükleyici değil. Kısa bir kitap olmasına rağmen zor ilerledi okumam. Konu içeriği ise yazar Rio de Janeiro da ki yaşamı baz alıp bazı çözümlemelerde, içsel konuşmalarda bulunuyor bundan ötürü olay örgüsü yok denecek kadar az. Okuduğum kitaplarda beğendiğim kısımların altını çizme alışkanlığım olduğu için 10 yıl önce ve bugün altını çizdiğim yerlerde bir ortak payda var fakat şimdi çok daha fazla kısım beni etkiledi, düşündürttü ve birazda sanırım hüzne dönüştü ruh halim. Kitabı bitirmekte zorlansam da bittiğinde çok güzel ve buruk hislerim oldu.
Attila İlhan'ı lise yıllarımda ''Ben Sana Mecburum'' şiiriyle tanımıştım. İlk ezberlediğim ilk okuduğum şiiriydi. Şiire olan ilgim ve Attila İlhan'ı da kendi şiir zevkime uygun gördüğüm için ara ara şiirlerini okurdum. Kitabı da bu şiir için alıp okudum. Şiirde genel olarak aşk, yalnızlık temalı konuları tercih ederim fakat kitapta şairin solcu kişiliğinden dolayı toplum temalı şiirler de mevcut. En sevdiğim kısım ise kitabın sonunda şiirlerinin konuları ve içeriği hakkında ''meraklısı için notlar'' kısmına inceleme eklemiş olması. Çünkü bu sayede öğrendim 'ben sana mecburum'' şiirini Hümeyra'nın bestelediğini. Hümeyra'nın bu bestesi hakkında şöyle bir yorum yapmış Attila İlhan: ''Plağı ilk dinleyişimde sevemedim. Müzik şiire denk düşmemiş gibime geldi, sonra fikrim değişti ama, ısındım basbayağı.''
Bende Attila İlhan gibi bu besteye ısındım basbayağı. Dinlemek isteyenler için linki bırakıyorum.
youtube.com/watch?v=4CQFR4U...
Reklam