Nereye dönsem vicdanıma çarpıyorum
Gözlerim açık, apaçık hiç olmadığı kadar
Beynim zorluyor "gör" diyor
insanlık bu.
Büyük bir savaş var gözlerim ve beynim arasında.
Vietnam savaşı kadar adice bir savaş bu
Bakmaya da zorlamıyor oysa ki sadece
gör diyor görmelisin.
Görüyorum bir avuç insanın içinde geçmişi de geleceği de
Bu sefer savaş yüreğimi de esir alıyor.
Acı çekmesi için kapatılmış içimde bir hücreye.
Çıkış yok, çıkış imkansız.
Nereye dönsem vicdanıma çarpıyorum.
Sorumlusu ben, sen, onlar, biz.
Zaferi kazanması için on beş gün yetmişti. Sonunda Ankara’ya döndüğü vakit arkadaşlarından özür diledi:
“Kusura bakmayın. İnsan bazen hesabında yanılabilir. Tahminimde bir günlük bir yanlış yapmışım.”
Ezgi DOĞAN
@Melodili
·
İçlerinden biri, şaşkınlıkla,
“Paşam, ya başaramazsanız?” diye sordu.
“Ne demek istiyorsun? Taarruzun başlangıcından on dört gün sonra Yunanlıları denize dökmüş olacağım.”