Hayatımda olan herkesin beni ben yaptığını biliyorum hiç farkında olmadığımda da. İyi ve kötü anılarımın, belleğimin odalarında nasıl da bekleştiğini biliyorum hortlamak için. Unutmadığım kokulara sığınıyorum, unutmadığım seslere ve unuttum sandığım ama asla unutamayacağım hatıralarıma. Hayatımda olan biten her şeyi seviyorum. Her şeye minnettarım. Acılarıma, sevinçlerime, heyecanlarıma, korkularıma... Her insan gibi. Bunu bugün bilmeyen ama bir gün mutlaka anlayacak herkes.
Çok yol kat ettim.
Başta ufak ufak ama.
Zaman hiç geçmiyor sanıyordum, oysa o akıyormuş üstümden...
Büyüdüm önce, o zaman pek meraklısıydım herkes gibi ama sonra biraz biraz tatsız geldi.
Bütün ikilemleri teke indiren bir yalnızlık hissi, büyümek.
Vücudum şekillenip ruhum şekilden şekile girince anladım.
İçinde bulunduğum kaba sığmaya çalışırken, bir yandan da doldurmaya çalıştım içimdeki o uçsuz bucaksız boşluğu.
Ben doldurdukça büyüdü, metropoller gibi.
Ben en çok kendimi aştım.