Bir ağaçtım ve diyordum
Elbette yalnızlık kapacak ormandan ayrılanı
Elbette bitmeyecek hiçbir şey
Elbette ortasında kalacağız her yerin
Ama istemeye istemeye büyümüş bir ağaç daha ağaçtır
Biri beni bulsun diye beklemediğim yeryüzü daha yeryüzü…
Sabahın körü,
çok sevdiğin bir yerden hiç istemediğin bir yere gitmenin gömleği var üzerin de
Epeydir ne sen anlıyordun gittiğin yeri, ne gittiğin yer anlıyor seni,
ne sanıyordun, dünya zaten hep böyle bir yerdi diyor birileri sana sürekli…
Üzerini örttüğümüz her şeyin altında kalırız…
Bu, zamanla öğrenilen acı bir hakikattir. İnsan zanneder ki sakladığı şey görünmez olur; sustuğu acı susar, halının altına süpürdüğü kırıntı yok olur.