Mem

Mem
Ümitsizliklere ilaç, ruhlara doktor yoktur... Ahmed Arif Yedi Güzel Adam
Pal sokağı çocukları “Nemecsek”
Bazen kendimi Nemecsek gibi hissediyorum… Sessiz, fark edilmeden ama içimde koca bir savaşla. Görünmez olduğumu sansalar da, Ben her şeyin tam kalbindeyim. Adım küçük harfle yazılsa da, Yüreğim hep en büyük harfle atıyor. Pal Sokağı Çocukları
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Volkan Konak
Ölüm bile güzel olmalı. Lodosta soba zehirlenmesinden ölenlere çok üzülüyorum. Bayramda ölümlere çok üzülüyorum. Ölüm bile güzel olmalı.
Ve hep olmayacak şeyler kurarım, Gülünç, acemi, çocuksu... Ahmed Arif
Masa da masaymış ha
Adam yaşama sevinci içinde Masaya anahtarlarını koydu Bakır kâseye çiçekleri koydu Sütünü yumurtasını koydu Pencereden gelen ışığı koydu Bisiklet sesini çıkrık sesini Ekmeğin havanın yumuşaklığını koydu Adam masaya Aklında olup bitenleri koydu Ne yapmak istiyordu hayatta İşte onu koydu Kimi seviyordu kimi sevmiyordu Adam masaya onları da koydu Üç kere üç dokuz ederdi Adam koydu masaya dokuzu Pencere yanındaydı gökyüzü yanında Uzandı masaya sonsuzu koydu Bir bira içmek istiyordu kaç gündür Masaya biranın dökülüşünü koydu Uykusunu koydu uyanıklığını koydu Tokluğunu açlığını koydu. Masa da masaymış ha Bana mısın demedi bu kadar yüke Bir iki sallandı durdu Adam ha babam koyuyordu. Edip Cansever