Menhir
@Menhir
Şu anda okuduğu kitaplar
Ne korkunç! Her şeyden, bütün her şeyden yoksun kalacaktı! Her şey o olmadan sürüp gidecekti… İnsanlar birbirlerine telefon numaralarını verecek ve sevda sözcükleri söyleyeceklerdi, yeni nesneler keşfedilecekti, her şey sürüp gidecekti; bu Toprak üstünde yaşanacak, gülünecek, telefonla konuşulacaktı… O olmadan mı?
Reklam
Hepsi kahrolsun! Yaşasın hayat! Yaşasın boşluk! Ne yazık ki, sonundan fazlasıyla haberdar olunca, yaşam bir ölümlü için katlanılmaz oluyordu.
Ne hakla, kendisinde bile var olmayan sezgiyi, derinliği ve acıya duyarlığı, başkalarından bekliyordu?
Geçmişsiz yaşamak zorundaydı, çünkü bu geçmiş buğulu, bulanıktı; ayrıca geleceksiz de yaşamak zorundaydı, çünkü artık geleceği yoktu. Günü yaşamak zorundaydı. Demek ki yeniden günü yaşayacaktı!
Bu bulantıdan kesinlikle kurtulması gerekiyordu. Bu boşluk duygusu, bu kırılganlık, kemiklerinin gevrekleştiği ve ağırlığının altında ezilecekleri fikri, bedenindeki ve ruhundaki bu ani değişiklik dayanılmaz bir şeydi (bedeni ve ruhu, korku ve üzüntünün etkisiyle, ilk kez özdeşleşmişti)
Reklam