Menhir
@Menhir
Şu anda okuduğu kitaplar
Keşfedilecek her yeni şeyi terk etmek zorunda kalacaktı. Tüm tasarılar, tüm güzellikler, keşif değil ayrılık olarak adlandırılacaktı, bir gün geri verilmesi gereken armağanlar gibi… Artık, gerçekten coşkuyla, keyifle onun olduğuna inandığı bu dünyadaki hiçbir şey ona ait olmayacaktı. Yaşamı sevmeyen, bu gezegenin tadını çıkarmayan bir sürü insan vardı!
Reklam
Puan vermedi·168 syf.·
6 günde okudu
·Okunma: 21 Nisan 2026 01:11
·2026 12. kitabı
inan bana, kardeşim, dış dünyadan kaçıyordum, gözlerimi kapatıyor ve kendi öz karanlığımda durmadan daha keskin bir aydınlık için çırpınıyordum, ruhun küçük bir kımıldanışında ötsün diye duyarlığımın bütün tellerini geriyordum. Duyularımı, sezgilerimi, varlık telini gerdim, bir yay gibi, geleceği vurmak, yaralamak için; ama hedef yoktu Claudia, hiçbir şey yoktu karşıda; ve bütün bu acılı içyapı -harcadığım çaba arasında buz gibi ellerimi duyuyordum- ilk dalgada yıkılan kumdan bir kent gibi çöküyordu;
Sen her serüvende bir başkası olurdun, ben hep sisler arasındaki prototipe uygun olarak tehlike içinde bulunan adsız prenses olurdum.
Ne evren ne de insan şimdiden daha kutsal oldular. Kutsal olan bu işte. En son kutsal olana karşı çıkmak.
Reklam