Menma
@Menma
Üzerimdeki yıldızlı gök ve içimdeki ahlâk yasası
Öğrenci
İzmir
8 Şubat
152 okur puanı
Mart 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ümitsizlik özfarkındalık uğruna ödenen bir bedeldir.
Sayfa 201
Reklam
Yirmi yaş dolaylarında öyle bir an vardır ki yaşamının geri kalan kısmı boyunca ya herkes gibi olmayı, ya da farklılıklarını erdeme dönüştürmeyi seçmen gerekir.
''Siz Urraslıların her şeyi yeterince var. Yeterince hava, yeterince yağmur, çimen, okyanuslar, yiyecek, müzik, yapılar, fabrikalar, makineler, kitaplar, giysiler, tarih. Siz zenginsiniz, siz sahipsiniz. Biz yoksuluz, biz yoksunuz. Sizde var, bizde yok. Burada her şey çok güzel. Güzel olmayan yalnızca yüzler. Anarres'te hiçbir şey güzel değildir, yalnız yüzler güzeldir. Diğer yüzler, erkek ve kadın yüzleri. Bizim onlardan başka bir şeyimiz yok, birbirimizden başka bir şeyimiz yok. Burada siz mücevherleri görüyorsunuz, orada gözleri görürsünüz. Gözlerde de görkemi, insan ruhunun görkemini görürsünüz. Çünkü bizim erkeklerimiz ve kadınlarımız özgürdür, hiçbir şeye sahip olmadıkları için özgürdürler. Siz sahipler ise sahiplisiniz. Hepiniz hapistesiniz. Herkes yalnız, tek başına, sahip olduğu yığınla birlikte. Hapiste yaşıyor, hapiste ölüyorsunuz. Gözlerinizde görebildiğim yalnızca bu- duvar, duvar!''
Eğer Carton'a da kendini ifade etme fırsatı verilseydi, şu ulvi sözleri sarf ederdi:
"...Onların, torunlarının ve sonraki tüm nesillerinin kalplerinde kutsal bir yerim olacağını görüyorum. Onu, yaşlı bir kadın olarak, her yıl bugün ağlarken görüyorum. Onu ve kocasını, hayatları sona ermiş, bu fani dünyaya ait son yataklarında yan yana yatarken görüyorum ve ikisinin de bana yüreklerinde, tıpkı birbirlerine olduğu gibi, en şerefli ve kutsal yeri ayırdıklarını biliyorum. Göğsüne yasladığı ve benim adımı taşıyan çocuğun bir zamanlar benim yürüdüğüm yolda yürüyüp hayatını kazandığını görüyorum. Yaptığı işte çok başarılı olduğunu, adımın onun ışığıyla parladığını görüyorum. Adımın üzerine sürdüğüm lekelerin temizlendiğini görüyorum.
...Bu şimdiye dek yaptığım en iyi, en doğru şey ve bu yolun sonu, şimdiye dek hiç bilmediğim kadar güzel, çok güzel bir uyku."
aniden kendinle karşılaşmak
Güneş hüzünlü hüzünlü yükseldi; güneşin üzerine vurduğu hiçbir şey, sahip olduğu yetenekleri ve güzel duyguları kullanma becerisinden yoksun, kendi yararı ve mutluğu için bir şeyler yapmayı beceremeyen, dahası bu feci halinin farkında olan ve bu feci halin onu tüketmesi pahasına kendinden vazgeçen bu adamdan daha hüzünlü değildi.
Reklam