Herhalde bu kitabı okumayan tek ben kalmıştım bu ülkede derken sonunda ben de okudum. Neden bu kadar erteledim diye sürekli kendime kızdım. Kitabın sayısız incelemesi olduğu için ben bir inceleme yazmayacağım; lakin, kitaptaki bir paragrafı buraya yazıp şunu belirtmek istiyorum:
" O bu dünyadan ayrılırken, benim hayatıma, başka hiçbir insana nasip olmayacak kadar canlı bir şekilde giriyordu. Bundan sonra onu daima yanımda bulacaktım."
Belki bu kadar değil ama, Raif Efendi ve Maria Puder benim de hayatıma çok ani ve canlı bir şekilde girdi, ve ben de bundan sonra onları daima yanımda bulacağım.
Tüm ömür koca bir ayrılığın nihayetini beklemek değil mi oğul? Bu mahzun halimiz gözyaşlarımızın bakiyesi değil mi? Dosta ulaşmadan hangi hasretliğimiz biter bizim?