Merlion
@Merlion
Bende çalıkuşu sendromu var..
Şu anda okuduğu kitap
Benim destanımın işitilmeye ihtiyacı yoktur.
Benim konuşmam, sükuttur. Dilim, dilsizliktir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Uzun zamandır okumayı ertelediğim kitabı daha önce okumadığım için o kadar pişmanım ki...
Sabahattin Ali'nin kalemi, beni her okuduğum romanda ayrı bir şekilde etkiliyor. Anadoluyu, o günün insanını, düzenini, zengin ve fakir arasındaki uçurumları, fikirleri ve ayrılıkları çok başarılı bir şekilde yansıttığını düşünüyorum. Kitaplarını okurken o günlerde yaşıyormuşcasına her şeyi özümseyip anlayabildiğimi hissettiriyor. Ama en çok beğendiğim özelliği; karakterleri aracılığıyla bazen okuyucuyu sorgulamalara, derin düşüncelere itmesi bazense zeki bir şekilde insanların acizliğini dile döküp, gerekli konularda tam yerinde eleştiriler yapması.
İçimizdeki Şeytan'da aydın kesimi eleştirdiğini, biz aciz insanların zayıflıklarından, hatalarından nasıl kaçıp kendini kandırdığı ve daha bir çok toplumsal ve bireysel sorunları kaleme almış. Kitabın başından itibaren olayların ilerleyişi benim için şaşırtıcıydı çünkü iki aşık olarak ele aldığı Ömer ve Macide'nin karakterleri açısından zıtlıkları, buna rağmen birbirlerine karşı hızlı bir şekilde çekilmeleri ve ilişkilerinin gidişatı benim kabullenmek istemediğim şekilde ilerledi. Yeri geldi - çoğunlukla- Ömer'e sinirlendim, yeri geldi böylesi düşünen birisi nasıl böyle davranabilir şaşkınlığına düştüm, yeri geldi üzüldüm. Ama en çok Macide'yi anlayıp ona üzüldüm.. Gencecik bir kızın kendini bütün etrafının kirinden, sahteliğinden uzak tutup karakterini, dünyasını temiz tutma çabasına hayran kaldım. Kitaptaki her karakter bugünde de hala aynı olan insanın bir yansıması şeklinde.. Bedri, Macide, Ömer, Profesör Hikmet, Nihat, teyzeler, enişteler... İyisiyle kötüsüyle hepsi de birer gerçeğin yansıması.. Öylesine içimizden öylesine tanıdık.. Hayal dünyasından uzak ama böylesi bir şekilde gerçeklikle karşı karşıya bırakılmak benim için
İçimizdeki Şeytan
İsteyip istemediğimi doğru dürüst bilmediğim, fakat neticesi aleyhime çıkarsa istemediğimi iddia ettiğim bu nevi söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü bulmuştum: Buna içimdeki şeytan diyordum, müdafaasını üzerime almaktan korktuğum bütün hareketlerimi ona yüklüyor ve kendi suratıma tüküreceğim yerde, haksızlığa, tesadüfün cilvesine uğramış bir mazlum gibi nefsimi şefkat ve ihtimama layık görüyordum. Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması... İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu... İçimizde şeytan yok... İçimizde aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey : hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var...
