“Başkalarının değer yargılarından kimliksiz bir yük edinmişti.kendisinden başka herkes vardı aklında.Bu mutsuzluk resmini bozan tek yaşama imi ,gamzelerinde çırpınan gün ışığıydı.Gülümsemesi en duyarsız insana bile kederi sevdirecek güzellikteydi.”
“Kimse yaşamadan bilemezdi elbet ,nereye,neden giderse gitsin,tüm yolculukların insanı çocukluğuna götürdüğünü .Geçmişini bir mühür gibi gözlerinde ve adımlarında taşıdığını insanın .”