Hayatım boyunca her şeyin en mükemmelini değil en doğrusunu öğrenmek istedim . Çünkü her mükemmel şey doğru değildir. Yeni evliyken İyileşen Evliliğim kitabını almıştım bir şeyler olmadan öncesinden yanlışı öğrenip olurda yaşamak durumunda kalırsam doğru hareket edeyim demiştim . Şimdi bir anneyim ve hayattaki en değerli hazinem evladım . İsterim ki pamuklara sarayım büyüteyim hiç canı acımasın tırnağına taş gözüne yaş değmesin . Bu yüzden de çocuk fıtratını gelişimini ruhunu vb her şeyi öğrenmeye niyetlendim ve istedim ki aynı zamanda dinimden kopmadan İslam çerçevesinde yetiştireyim . Bu yüzden Hatice Kübra Tongar’ın kitaplarını kendime uygun gördüm . İyi ki de öyle yapmışım . Kitabı okumadan önce başka incelemeler okumuştum kimi gereksiz bulmuş kimi ticari kitaplar olduğunu söylemiş ne yazık. Bir şeyleri değiştirmediğimiz veya değiştiremediğimiz zaman suçlu bize yardımcı olmak isteyen eğiticiler mi olmalı ? Öğretmenlikde de hep başımıza gelir. Öğrenci çalışmaz ama öğretmen öğretemedi olur veli gözünde. Yapmayın hakedene emeğinin karşılığını verin en azından teşekkür edin .
Kitap sade anlaşılır ve tatlı dille yazılmış aynı zamanda görsellerle pekiştirilmiş . Her türlü detaya girilmiş bazen Kübra Hanım kendi hayatından örnekler vermiş . Çocukluğundan , çocuklarından ve çevresinden. O kadar hayatın içinden ki insan okurken bir sürü yanlış şey öğrendiğini anlıyor . Anneler babalar eskisi kadar cahil değiller çocuklarına zorbalık yapan çok yok deselerde aslında bağımlılık yapan teknoloji ne istese verilerek doğurulan doyumsuzluk vb. Hepsinin çözümünü güzelce anlatmış. Ve en etkilendiğim bölüm ise son bölümde Efendimizin çocuklara gösterdiği ilgi sevgi saygınlık kavramlarının kazandırdığı ve daha bunu en temelde başladığını anlatan kısımdı. Canım efendim bir çocuğa