Merve Gül
@MerveTeacherr
Uzun zamandır listemde olan kitabı bitirmek harika hissettirdi her şeyden önce. Ve tabiki kitabın bana kattığı duygulardan dolayı böyle hissetmem de etkili oldu. Kitabı anlatmak için birkaç kelime kullanılacaksa eğer bu benim için insani duygular ve hayat olurdu. Kitapta üç ana karakter vardı; Kenan, Günsel ve Nermin. Bu üç karaktere de sürekli olarak duygularım değişti kitap boyunca, sinirlendim, üzüldüm, acıdım, mutlu oldum. Kitabı kapattığımda da o yüzden hepsi yanı başımdalardı sanki. O kadar insandılar ki. Davranışları o kadar insaniydi ki. Galiba o yüzden bu kadar etkilendim ve yanımda hissettim hep kitabı okurken.
Bu kitabı okumak bir hayli zordu benim için maalesef ki çok zamanımı aldı ama özellikle son 300 sayfası başlangıca göre daha akıcıydı, olaylar daha hızlı gelişti. Türkiyenin yakın siyasi tarihini de anlatan bu kitapta anlatım karakterlerin içindeki duygularla ve düşüncelerle birlikte verilmiş. Bu hem okumayı zorlaştıran hem de karakterlerle daha derin bir bağ kurmayı sağlayan bir durumdu. Yani zor ama harika bir kitaptı.
Reklam
El Kızı romanı Orhan Kemal’ den okumak için geç kalınmış bir ilk romanıydı benim için. Romanı hüzünle, sinirle ve hep boğazımda bir yumruyla okudum. Karakterler ve olaylar o kadar hayatımızın içindendi ki aklımda tasvirleri birer insan haline dönüştürmek çok kolay oldu benim için. Sade ve akıcı bir dille yazılmış su gibi akan bir romandı. Nazan ah Nazan sana hem kahroldum hem de içimden defalarca omuzlarından tutup sarsmak geldi, yeter artık kaybedeceğin ne var ki bişeyler söyle, bağır, çağır artık diye. İnsanın kendisini dinlemek dışında susarak yaşanılan bir hayatın ne kadar değişebileceğini görmek çok hüzün vericiydi. Ve tabi o zamanların şartlarında ki hala çok bir şey değişmedi gününüzde de komşuların veya mahalledeki insanların bir aile bir bireye ne kadar büyük bir şekilde erkilediğini okumak da bizleri düşündürmesi gerekiyor. Bizler de yapıyor muyuz farkında olmadan diye. Şahsen elelştirdiğim tek konu bazı olaylar çok kısa anlatılmış bazıları da o kadar anlatılmasa da olur dedim. Ama genel olarak severek okuduğum bir roman oldu.
Kitabı az önce bitirdim. Hastalığıma bağlı olarak elimde biraz süründü açıkçası ama hasta olmasam da kitap beni maalesef içine alamadı. Belki de yanlış zamanda okumanın verdiği bir sorun vardı kitapta. Derin olmayan bir dil kullanılarak yazılmış, herhangi bir olay örgüsü olmayan, içsel konuşmalarda da tam olarak duyguları derinleştirmeden anlatılmış bir kitap oldu benim için. Kişisel gelişim mi roman mı novella mı karar verilememiş ve o gelgitlerde karakterleri anlamaya çalışmaktan biraz sıkıldım. Konu kitapseverlerin bayılarak okumak istediği bir konu; bir kitabevi açma her okurseverin hayalidir, kitaplarla gün boyu vakit geçirmek ve orada yeni arkadaşlıklar kurmak düşüncesi gerçekten cezbedici. Karakterlerin hayatlarındaki değişiklikler de aslında içten içe yapılabilir ya diye düşündüren adımlar ama maalesef ki çoğu yerde bu kadar hayalperestlik fazla derken buldum kendimi. Hayatın gerçekçiliğinden ziyadesiyle kopulmuş hikayeler var. Bu nedenle neredeyse tüm dünyanın sevdiği bu romanı genel olarak sevemedim. Ama birkaç yıl sonra tekrar okuyup şans vereceğim.
Ben zalimler çağında yaşayan bir alçaktım.
Patasana tarihle arkeolojiyle ve cinayetlerle harmanlanmış bir kitap. Bunun yanı sıra iki bin yedi yüz yıl öncesinden bizimle konuşan bir saray yazmanı. Gizemli ve mistik bir havada yazılmış bir Ahmet Ümit klasiği. Yine beğenerek ve katilin kim olduğunu tahmin ederek okuduğum bir kitaptı.
Maalesef ki Ahmet Ümit’ in diğer kitaplarını okumuş biri olarak onlar kadar akıcı olmadığını düşünüyorum. Günümüz ve geçmişle olan harmanlamanın tam olarak yansıtılmadığını bu yüzden de kitabı okurken bazı kopmalar yaşadığımı söylemek zordundayım. Yine de tarihe ve gizeme meraklı herkesin okumaktan zevk alabileceği bir kitap Ahmet Ümit’in diğer kitaplarını okunmadıysa eğer :)
Ayşe Kulin’in dört kitaplık serisinin ilk kitabını bir çırpıda bitirdim. Olayları akıcı anlatmanın yanı sıra karakterin duygularını anlatış tarzıyla içselleştirmek çok bu kadar hızlı bitirmemi sağladı.
İlhamiyi okurken kızdığım noktalar o kadar çoktu ki hayatındaki neredeyse herkesi aldatıyor ve bunu sürekli bir şekilde mazur görüp normalleştiriyor. Ama yaşadığı aşkın çarpıcılığı, onu gizli anların yolcusu olmaya her zaman itiyor.
