Merve Yzc
@MerveTheTeacher
“Reading is dreaming with open eyes.”
-dm ile iletişim kuramamaktayım.
Bir klişe ile ama çok da doğru olan bir klişeyle başlamak isterim. ‘Öğretmen’ dediğimiz mesleği okumuş ve mezun olarak bu sıfatı almış insanı kapsamıyor sadece. Herhangi bir yüreğe içinden gelerek ve sevgiyle dokunan; akademik ya da hayata dair fark etmeksizin, en küçük bir öğretiyle bile karşısındakine bir şeyler katmış insandır öğretmen.
Kitabın bana bir öğretmen olarak hatırlattıkları, hissettirdikleri çok değişikti. Ben çok uzun sayılmayacak öğretmenlik hayatımda boğazımda düğümlenmiş şeylere şahit oldum. Çocuğunun eğitimini zerre umursamayan insanlar gördüm. Daha iyi eğitim alacakken ‘deli’ damgası görür de evde kalır diye kızına rapor almadan çocuğu normal yolla eğitime zorlayan veli gördüm. Evde yakacak odunu olmayan, bir şey istemekten yüzü kızaran anneler gördüm. En ufak iyilik için defalarca kez Allah razı olsunlar duydum. Umrunda olmayan oğlunu sırf kendini ispatlamak için arkadaşları önünde pataklayan veli gördüm. Evlatlarını bırakıp giden, diğerlerine bakmakla yükümlü bıraktıkları ve eğitim hayatını yok ettikleri kızlarını umursamayan veliler gördüm. Görmek istemediğim çok şey gördüm.
Bu kitapta hepsini defalarca kere düşündüm. Duyuşen öğretmen; mesleki eğitimi olmayan ama kendini çocukların temel eğitimine adamış bir öğretmen. Sovyet zamanlarında gerekli yerlere gönderilmiş mesleki yeterliliği az olan öğretmenler olurmuş. Duyuşen öğretmen de cahil ve inatçı bir kasabaya gönderilmiş. Öğrencisi Altınay’ın hayatını, bugün birçoklarının görmezden geleceği feci bir sondan kurtarmış, okuması -diğer bir deyişle kurtulması- için elinden geleni yapmış.
Kısacık kitapta öyle hoş bir öykü var ki herkesin -özellikle meslektaşlarımın- mutlaka okumasını isterim. Belki kitaptaki kadar özverili, fedakar olamayız ki günümüz şartlarında bu iş bize bile patlar. Fakat en
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kafasını anlamadığım, diline alışma sürecinde olduğum Dostoyevski, 4 öyküden oluşan bu kitabında yine tarzıyla şaşırtmadı.
Havada kalmış, anlamsız gelen, sonu bağlanmamış bazı noktalar var. Öykülerinde; hayatının sonuna yaklaşmış bir hasta, çok zor durumda olan bir karakter ya da çektiği acı yeryüzünde sadece kendisine özgüymüş gibi kahrolan biri var mutlaka. İçim daralmasına rağmen okumayı da bırakamadım.
Bana kalırsa son iki öykü - Dokuz Mektupluk Roman ve Polzunkov- hoş ve eğlenceliydi. Dil olarak basit, olay örgüsü olarak eğlenceli ve anlaşılır.
Dostoyevski’den çok kitap okumuş sayılmam ama okumuş olsaydım da ilk üçe girmezdi bu kitabı.
