Özlem, bütün dünyanın grileşmesidir:
herşeyin renksiz bir arkaplan haline gelerek, yalnızca o geçmiş rengin, bütün dünya içinde tek renk olarak görülmesi -
bütün dünyaya ancak onun renk verebilmesi...
Özlem, dünyaya rengini veren griliktir.
"Senin değişmeden kalman hoşuma gidiyor. Seni alıp başka bir yere götürseler, boyayıp başka bir yolun kıyısına dikseler yönümü kestirmek için elimde hiçbir işaret olmayacaktı. Gereklisin bana: Ben değişirken sen nasılsan öyle kalıyorsun, değişimlerimi sana bakarak ölçüyorum."
"Ah, mösyö! Ne yazık ki benim için de öyle. Müzikten de, danstan da tat alamıyorum. Oysa bu konularda büsbütün bilgisiz sayılmam. Şuna akıl erdiremiyorum: Benim bildiğimin yarısını bile bilmeyen gençler, bir tablo karşısında tat alır görünüyor."