Her hikayede bi başka burukluk hissediyor insan. Orhan Kemal özellikle öykülerinde açlık ve merhametsizliğin altını çizmiş bence. Her öykü bitiminde acaba bunları yazacak neler gördü ve yaşadı diye kendime hep sordum.
Ancak hayat dediğin nedir ki? Anlaşılmaz bir sır. Kurduğumuz düzen hep öyle sürüp gidecek sanırız. Birden ip kopar, ışık söner, herşey darmadağın olur.
Ama bu dünyada hiçbir şey kalıcı değildir. Mutluluk bir kez geldikten sonra hemen azalır. Biraz zaman geçince bitmeye yüz tutar. En sonunda da tükenir ve biz her zamanki ruh halimize döneriz.