Hayret! Mustafa Kutlu bu kitabın sonunu kısmen de olsa bir yere bağlamış, okuyucuya bırakmamış tamamen. Ama hikayemiz mutlu sonla da bitmiyor (en azından kesin olarak) içinde aşk olan kitapların mutlu sonla bitmesini isterim, hep.
Ah Cihan! Ne olurdu biraz olsun aşkının arkasında durup, cesur olsaydın. Ne mi olurdu: Zehra böylesi zor bir hayat yaşanmazdı, birlikte dünyada cenneti yaşardınız.
Böyle oluyor işte para her kapıyı açıyor, zorla da olsa. Olan gariban, fukara olana oluyor. Zehra'nın hikâyesi üzdü beni çünkü bir kadın olarak hayata tek başına tutunmak, bütün zorluklara rağmen yeni bir hayata başlamak zorunda olmak gerçekten güç. Zehra bunu başarmış olsa bile taşıyabildiği yük ağırlık yapmıyor değil. Ah be Cihan, hayat sana Zehra için iki kere şans verdi. Belki de nasip, kader, kısmet dediğimiz işte burda, bu hikâyede böyle yer edindi.