Melisa
@MerzaC
54 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Zatülcenp kitabını, arkasında yazdığı gibi reçeteyle okudum. Okurken kendimi kaybettim, hastalandım. Burnum aktı, sayfalar sildi.
Kaldığım satırı kaybettim ve Wellbutrin XL kullandım.
Sayfalar kendimi gösterdi, buna hazır değildim.
Unutmak için Rivoclon kullandım.
Kitabı 24 saatte bitirdim. Başladığım yeri hatırlamıyorum, bitirdiğim yer bir otobandı.
Otostopa çıkmadım fakat sırtımda yedek lastik vardı.
Üst komşumun bağırsağının yarısını almışlar. Kemoterapi görüyor ve otopsisi barda olmayacak.
Şimdi ise ölümünü beklerken tuvalette işiyor. İnlemeleri eşliğinde ritim tutuyorum.
Bazen Allegro ve ona eşlik eden polyrhythm...
Hayır, Radiohead’i sevmiyorum.
Ama Re, araya girip böyle sorular sorarak konuyu dağıtmama engel olma!
Fakat sayıları sevmemiştim. Bir şeyleri okumaya çalışmak daha zevkliydi. Okuduğun şeylerin resimlerine bakmak, bir anda kendini bahsedilen olayların içinde bulmak, hayal kurmak...
Harflerin birbirine eklenip kelimeler, cümleler oluşturduğunu görmek; o cümlelerin anlamlarını çözmeye çalışmak beni mutlu ediyordu. Oysa sayıların resimleri yoktu. Sayıları düşünerek hayal kuramıyordum.
Puan vermedi·176 syf.·
12 saatte okudu
·Okunma: 08 Mart 2026 02:37
·2026 17. kitabı
Samuel Beckett’ın Murphy’si, okuyucunun eline bir hikaye tutuşturmaz; aksine, okuyucunun elindeki tüm anlam haritalarını yakıp onu kendi zihninin ıssızlığında çıplak bırakır. Bir yazar olarak şunu
