İkimiz avludaki bankta oturduk. Başımı omuzuna yasladım. Hiç bir aşk mükemmel degildi. Cade' e duyduğum aşkta her zaman bir ıssızlık olacağını düşünüyordum. Bir pişmanlık, hatta üzücü bir yan. Ama o benimdi, ben de onundum. Bana onu ne zamana kadar seveceğimi sorsanız cevabım gökyüzündeki yıldızlar kadar, kumsaldaki kumlar kadar olurdu.
TOUJOURS.
Günlük tuttuğunuz zamanlarda yazdığınız her şeyi yapabilirdiniz. Hayaller parlak, çarpıcı renklerde yaşana bilirdi. Hayat sizindi, ikinizindi. Her şeye birlikte goğüs gerip birlikte yaşayabilirdiniz. Hayatınızı birine bağlardınız ve gerisi önemini kaybederdi.
O gece ilerleyen saatlerde mutfaktaydım, tarçınlı kek için hamur yoğuruyordum. " Büyükannem her zaman tarçının mutlu bir yuva göstergesi olduğunu söylerdi." Kendi kendime gülümsedim. " Bu her zaman hoşuma giderdi."
Onlar Pakistandan Kabilə gələndə Leylanı fikir götürmüşdü ki, görəsən, Taliblər Məryəmi harada dəfn edib. Çox istəyirdiki onun qəbri üstünə getsin, biraz söhbət etsin onunla, gül qoysun qəbri üstə. Amma indi bir şeyi başa düşüb: bunun o qədər də əhəmiyyəti yoxdur. Məryəm onsuz da hər gün yanındadır.O, buradadır, onların təmir etdiyi bu divarlar arasındadır, onların əkdiyi ağaclarda, uşaqlara aldıqları təzə adyallarda, yastıqlarda, kitablarda, qələmlərdədir. Bu uşaqların gülüşündədir Məryəm. Əzizənin oxuduğu şeirdə, pıçıldadığı dualardadır. Amma daha çox Leylanın qəlbindədir Məryəm, o yerdə ki, Məryəmin özü, onun xatirəsi min günəşin işığı kimi şəfəq saçır.