Okuduğum kitaplar içerisinde ayrı bir yeri olan bu roman Türk Edebiyatına bir lütufdur. Peyami safa gerek öykü yazarlığında gerekse roman yazarlığında kalemi güçlü yazarlarımızdan birisidir. İçerisinde her duyguyu yaşatan ve bazı duygulara isim bile veremeden tek nefeste okuduğum ve hayran kaldığım bu kitabı şiddetle tavsiye ederim.
Şu hayatta en köklü alışkanlıklar terk edilebilir, kişilik bozuklukları düzeltilebilir, en sıkı dostluklar tasvayabilir, hatta bağımlılıklar bile aşılabilirdi, ama belki de değiştirilmesi en zor şey insanın bir yere duyduğu aidiyetti. Neden ayrılamıyorduk kanıksadığımız sokaklardan, şehirlerden, tekrarlardan? Bizi mutsuz etse bile yaşadığımız mekan niçin bırakıp gidemiyorduk uzaklara ? Bilinmeyene ?
"Topluca akıl yitirme" diye bir şey vardı. Kolektif bilinç kaybı. Eğer aynı halisünasyonu yeterli sayıda göz görürse , artık halisünasyon değil, hakikat sayılıyordu: eğer aynı acı gerçeğe yeterli sayıda insan gülümserse, acınası olmaktan çıkıp komik bir şakaya dönüşüyordu.