Sessizce ölür zaman.. Kimi zaman kıvranan dakikalarda, kimi zaman dalga dalga geçen saatlerde.. Mevsimine göre sığınır bedenim; bazen sıcacık ateş kıyısına, bazen de engin denizin derinliklerine.. Oysa hep sığınmak ister semaya açılmış ellerine, masum yüreğine.. Tükenmiş ömründe Kelime-i Tevhidin baş ucunda dilinde zikredilmeye.. Ellerim yüzünü yıpratacak kadar yaşlandığında bile yüzünü ellerime sığındıracak kadar.. Toprak kokulu bedenine ardından ihanet etmeyecek kadar.. Öyle ki ahirette sonsuzluk son bulacak kadar.. Sığınmak istiyorum kalbine.. Kalbinde huzur bulacak kadar..
Hiç tanıyamadım seni İskender ağabey, hiç gelemedim şiir gecelerine. Niyetlendiğimiz günlerde de hastalandığını ve daha sonra ölüm haberin geldi kulağıma. Üzülmenin bir çöküntü olarak kaldığını söylemeye dilim varmıyor ama acı gerçeklerin esiriyiz hepimiz. Merak etme öksüz bırakmadık şiirlerini bırakma niyetimizde yok. Neyse işte ağabey görüşürüz tekrar.