Şule ALTAN
@Meva
“Ne zaman bir kitap açıp okusan, bir ağaç gülümser ölümden sonra yaşam olduğunu bilen.”
Doktor
Tıp Fakültesi
Hatay
8 kütüphaneci puanı
659 okur puanı
Temmuz 2014 tarihinde katıldı
- Hafif Spoiler -
Aziz Bey Hadisesi, öykü okumaya başladığım ilk zamanlarda sayfa sayısının azlığından ve yazar adının tanıdık gelmesinden dolayı aldığım bir kitap.
Aziz ismini oldum olası
Reklam
Yazara bir televizyon programında denk geldim ve kendisinden "itminan" kelimesini öğrendim o programda. İtminan, emin olmak diyordu. İnsanın kendisinden, yaptığı şeyden emin olması ve ruhunun huzur içinde olması. İtminan hali, mutluluktan daha iyidir bir insan için demişti. Düşününce hak verdim ve yazarı araştırmaya karar verdim, "Yavaşla" ile karşılaştım.
Kitaba gelecek olursak; ilk yarısını ikinci yarısına göre daha çok beğendim. Yazar birçok düşünürden alıntı yapmış yazarken, bakış açısı katması açısından hoş bir teknik olmuş. Edebiyat için değil, fayda amacı güderek okunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum, sanıyorum yazar da bu amaçla yazmıştır. Bir psikiyatristten çok iyi bir romancı olabilir ama daha da iyisi insanın kendisinin terapisti olabilmesi için bir yol gösterici olur :)
Herkesin anlayabileceği bir açıklıkta yazılmış olması ayrıca güzel, anlamak için olağanüstü bir çaba harcamanıza gerek yok, anlatılanları ne kadar idrak edebileceğiniz size kalmış tabi :)
Okumanızı tavsiye ederim, özellikle insana ruhuna merakınız varsa kaçırmayın. Kilometre taşı, kesin okuyun diyemem ama gerçekten okumanız gereken bir kitapla karşılaştığınızda daha iyi anlayabilmenizi ve içselleştirebilmenizi sağlayacak bir yapıt olduğuna inanıyorum :)
Yorum yapmayı düşünmüyordum ama yazarı acımasız ve mantıksızca eleştiren birkaç yoruma denk geldim, yazarın çoğu kitabını okumuş biri olarak sessiz kalmak istemiyorum.
Kitap klasik bir Kristin Hannah kitabı, peki ne demek oluyor bu? Romantik, sıcak, sevgi dolu bir aile hikayesi. Hannah, size teknik bilgiler katmayı vadetmiyor, tarih/felsefe öğretmeyi de... Amacı sizin bilgi birikiminize katkı sağlamak değil, hayat karmaşası içinde varlığını unuttuğumuz ruhumuzun sevgi ihtiyacındaki tarafını okşamak ve içimizdeki derin bir yere dünyada hâlâ sevginin var olduğunu, çıkarsız ilişkiler bulunduğunu ve ikinci şansların gerçek olabileceğini hatırlatmak.
Ben daha önceki okumalarımda fark etmemiştim, kitaplarını tekrar okumaya iten bir özelliğini fark ettim yazarın. Kadınların içinde bulundukları durumları o kadar net anlatıyor ki... Karakterlerde kendinizden bir şeyler buluyorsunuz. Yıldız Masalı, sevdiği adamı ömrü boyunca kendisinin önüne koymuş ve hayatını başkalarına göre yaşamış bir kadının kendini bulma hikayesi, benliğine ulaşma ve güçlü olduğunu hatırlama hikayesi. Bütün kadınların zaman zaman ihtiyacı oluyor bu tarz hatırlatmalara... Kitaplar bunun için var zaten, bir başkasının hikayesinde kendini bulmak ve eğer şanslıysan kitabın yoluna ışık tutması.
Ek olarak, Kristin Hannah kitap okuma alışkanlığı kazandırabilecek bir yazar, kendinizi tanıyıp ona göre seçimler yapın ve kitabın size uymasına göre değil kendi iddiasına uymasına göre değerlendirin lütfen.
Kitaba karşı önyargılı yaklaştım başlarda, yazarın üslubu blog yazarı olduğundan dolayı günlük konuşma gibi, insan yadırgıyor. Neden bilmiyorum, kurgu içermeyen kişisel gelişim kitaplarının ciddi olmasına alışmışız. Yazar oldukça matrak bir insan, ilginç anıları var, her bölümde anılarından bahsetmiş.
Kitap aslında kafaya takmamaktan çok değer yargılarımız ve öz-değer ile ilgili ama ülkemizde öz-değer, saygı, sevgi yaygın kavramlar olmadığı için daha genele hitap eden bir başlık seçilmiş.
Kitabın en etkili bölümü "Mutsuzluğunuza pek çok kişi sebep olmuş olabilir ama ondan sadece siz sorumlusunuz." oldu benim için. Düşünüp benimsenmesi gereken bir düşünce bence. Tekrar okuyacağım bir kitap oldu benim için, herkesin kendine pay çıkartabileceği bir kitap olduğuna inanıyorum, şans verilmeli :)
Hayatımda okuduğum en iyi kitaplardan biri desem abartmış olmam sanırım. İnce olduğundan mütevellit yolculuğa çıkarken yanıma almıştım, iyi ki bu kitabı seçmişim o gün, tam ihtiyacım olduğu bir zamanda okudum :)
Öncelikle şunu söyleyeyim Coelho'nun birkaç kitabını okudum ama lise yıllarında henüz benliğimi tam tanımazken okudum, benim için öncelikli olan kurgu ve işleyişti. Veronika'yı okurken yazarın aynı zamanda kişisel gelişim yazarı sayılabileceğini fark ettim, güzel farkındalıklar yaşatan didaktik olmasının yanı sıra akıcı bir hikayesi olan bir kitap.
Veronika, günümüz insanının varoluş boşluğunu başarılı temsil eden bir karakter olmuş. Yanlış hatırlamıyorsam 24 yaşında, hukuk mezunu, güzel bir genç kadın. İstediği erkeği kolayca elde edebilecek tipte. (Tanımlama ahlaki açıdan acınası ancak şu an böyle ifade etmeliyim) Gel görelim hayatın anlamsızlığının farkında, daha fazla yaşamak için ne hevesi ne merakı var. Tatmin olmuş bir egosu var, tatmin olmuş ve daha fazlasını istemeyen. Karakterimizle tanıştıktan sonra trajik bir bölüme geçiyor, Veronika'nın intiharına tanık oluyoruz. Gözünü bir akıl hastanesinde açıyor ve birkaç gün ömrü kaldığını öğreniyor. Size şunu sorayım, bugünün son gününüz olduğunu düşünseniz utanır mıydınız, toplumsal kurallara hâlâ bağlı kalır mıydınız, aşık olmak ister miydiniz, çıplak kalmaktan kaçar mısınız?
Yorumu yazarken heyecanlandım, birkaç yılda bir tekrar okumak ve üstünde düşünmek istediğim bir kitap. Masalsı, okuyabileceğiniz çoğu kişisel gelişim kitabından faydalı ve imgelerle dolu bir kitap.
Okuyun!
Reklam