Mevhibe Özocak
@Mevhibee
Özgürlük mutluluk değildir. Özgürlük bölünmeyi yaşama deneyimidir. Her insanda bir tiran ile bir kölenin yaşadığının kabulüdür. Insanın düellocu olmayı aşabilmesi ancak bu gerçeği kabul etmekte olanaklıdır. Özgürlük benim seni tanımam benden bir şey eksiltmediği zaman var olur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hegel'e göre "çalışma aracılığı ile köle kendi gerçekliğinin bilincine varır. Köleliğin dışına atılan ilk adım bağımlı kişinin yaptığı işi kendisiyle ilişkilendirerek kendisine ait bir zihninin olduğunu keşfetmesidir. Bu keşfi yaptığı anda özgürleşmeye başlamış demektir."
Paternalizm, sözleşmesiz erkek egemenliğidir.
Terapötik anlatı normalliği ve kendini gerçekleştirmeyi benlik anlatısının hedefi olarak konumlandırır ancak bununla birlikte bu hedef net bir pozitif içeriğe sahip olmadığından aslında kendini gerçekleştiremeyen ve dolayısıyla çok sayıda hasta insan üretir.
Ruhsal acı, hem işçi sınıfında hem de varlıklı insanlarda ortak olarak bulunan bir kim lik özelliği haline gelmişti. İhmal edilmiş bir çocukluk, aşırı korumacı ebeveynler, gizli bir kendine saygı eksikliği, çalışma mecburiyeti, cinsellik, yemek, öfke, fobiler ve kaygı “demokratik” illetlerdir çünkü açıkça belirlenmiş sınıf üyelikleri yoktur. Ruhsal acının demokratikleşmesi sürecinde şifa bulma ilginç bir şekilde son derece karlı bir sektöre ve gelişen bir endüstriye dönüştü.