Mvsfşhsvr

İLK GÜNAHI KIM İŞLEDİ?

Televizyonda söylüyorlardı geçen, kara delikler yakınlarındaki yıldızlardan kopan parçaları yutarak büyüyormuş. Tıpkı insanlar gibi. İnsanlar da içlerinin karanlığını, ruhunu emdikleri başka insanların aydınlığıyla besliyor. Anlasana, herkes birbirinin katili. Ama sorsan, herkes Çobanyıldızı, herkes incitildi, herkes aldatıldı. Peki o zaman inciten kim, kim kırdı bunca insanı?

Sayfa 31·Kitabı okudu

🕊️ Yamalı Kadife Beyza Nur Özdemir İçimde sönmeyen bir ateş yanıyor, Gecelerle alevleniyorum. Affedemiyorum. Affedemiyorum. Affedemiyorum... Geçmeyecek bu ezilmiş tarafım, Kirli kanını bir türlü atamayan. Haykırsam yetmeyecek, biliyorum, Ama içimdeki sesi susturamıyorum. Bu kadar zor muydu sevmek? Yabancı bir düşünceyi yaşatmak, Hiç tanımadığın bir yüzde Sebepsiz bir tebessüm yaratmak... Elzem miydi ayırmak kardeşi kardeşten, En yakınındaki yüreği sözle kirletmek, Dallarını budamak, köklerini incitmek... Bu kadar gerekli miydi gerçekten? Öğretemez miydik yaşamayı başka türlü? Yok etmeden filizlenen varlığını, Yıpratmadan ruhundaki Küçük çocuğun yamalı kadifesini... Anlatamadıklarımla doldu testim. Neye yarar bu dil, bu insanlar, bilemem. Ben kimim, neredeyim? Bu ses?.. Bu haykırış kimin? Dağladılar... Küçük bir çocuğun yamalı kadifesini. Ezberle örülen duvarlar arasında, Sorgulamadan verilen yargılarla, Yokluğu var olmanın kamburu yaptılar... Öldürdüm. Öldürdünüz. Hep bir elden öldürdük. Biz onu, kırk yıllık hatır niyetine gömdük. Bu günah... hepimizin.

Reklam

Mvsfşhsvr

İLK GÜNAHI KIM İŞLEDİ?

Sayfa 31·Kitabı okudu

İnsanların kendi karanlıklarını başkalarının ışığından beslemeye başladığı andır.

Mvsfşhsvr

"İnsanı kendi kötülüğünden fazla üzen bir şey yok Hülya. Ölmek üzereyken bile böyle bu. Hatta en çok ölmek üzereyken böyle."

Sayfa 31·Kitabı okudu

Bir de birine yaptığınız bir kötülük o ölürken yakıyor içinizi. Ölüm hesapları bozuyor. Masumluğu bu kadar çok kirleteceğimizi düşünmüyorduk belki. Bir çocuğun kendi çocukluğumuzun hayal kırıklığı mı oluyoruz gittikçe. En ağır pişmanlıklar, başkasına yaptıklarımızdan çok kendimiz hakkında öğrendiklerimizden doğar İnsan, başkasının kötülüğüne kızabilir. Ama kendi kötülüğünü gördüğü an, artık kaçacak yer kalmaz. Ölüm yaklaşınca bu yüzden yakıyor: çünkü “zamanla telafi ederim” yalanı çöküyor. “Hatta en çok ölmek üzereyken böyle.” Çünkü o anda kötülük artık bir ihtimal değil, sabitlenmiş bir gerçek.

Takip Önerileri

Mvsfşhsvr

insan ölürken en çok hayallere geç kalıyordu. Vakit daralınca bütün kolaylar zorlaşıyor, mümkünler imkansızlaşıyordu. Böyle düşündükçe büsbütün gönül koyuyordum kendime. Ruhun büyük mesafeler kat etmesine vesile olacak ufacık adımları atmayı akıl edebilmek için, ille de ölmek üzere olmak mı gerekiyordu?

Sayfa 30·Kitabı okudu

İnsan hep geç kalıyor galiba. Düne bugüne ve yarına. Sevmeye, mutlu olmaya, sevindirmeye en çokta geç kalıyor ama elimize fırsat geçse kırmaya, incitmeye, ağlatmaya, kedere daldırıp çıkartmaya geç kalmıyor.

Mvsfşhsvr

Bazı insanlar öldükten sonra bile hâlâ gereklidir.

Babaannemle babam balkonda oturuyorlar. Demek ki günlerden pazar. Babam çünkü, çok az, sadece pazarları oturur evde. Ya da ben öyle hatırlıyorum. Beş buçuk yaşımda ölmeseydi daha çok hatırlayabilirdim elbet. " Babalar bunu hep yapar. Bir gün ansızın ölürler ve siz elinizdeki hatıra larla idare etmek zorunda kalırsınız."

Sayfa 19·Kitabı okudu