Anlaşamamak çok anlaşılır bir nedendi ayrılmak için ama kimseye bu kadar açıklama yeterli gelmiyordu. Daha geçerli sebepler istiyordu toplum bizden. Hiç değilse şiddetli bir geçimsizlik istiyordu. Oysa şiddetsiz, sessiz bir geçimsizlik de az şey değil ki. Aynı evi paylaşan, hiç konuşmadan, kavga etmeden, birbirine dokunmadan seneler geçiren insanların geçimi de geçimsizlik değil mi? Çiçeği ha bir günde koparıp atmışsın kökünden, ha yavaş yavaş solma sına izin vermişsin.
Başlangıçta ilgiyle dinliyor gibiydi, sonra aslında hiç dinlemediğini anladım.
"Çok da şey yapma ya, sonuçta dünyadaki tek kimsesiz insan sen değilsin" dedi bir gün.
O kadar uzaktan geldi ki sesi..