Karanfil
@Meyl
Zamanı,kıyısında oturup akmasını seyredeceğiniz bir dere yaparsınız. Oysa içinizdeki zamansızlık, hayatın zamansızlığının farkındadır. Dünün ,bugünün hatıraları ; ve yarının, bugünün rüyası olduğunu bilir.
Ben, beni bir daha ele geçirsem,
—âbıhayat içersem demiyorum—
kapılar bir daha açılsa
ben bu haneye bir daha girsem
yaşardım yine böyle kanrevan içinde
yine böyle aşk ile sersem,
ben, beni bir daha ele geçirsem...
Bir şeyden korkuyor gibiydiler. Birisi ruhlarından, akıllarından bir büyük parçayı, dostluğu kullanarak sanki çalıverecekti. Onları daha yakından tanıdıkça , kişiliklerine bu kadar gömülüp boğulmak kertelerine gelmiş bu kuşkulu, bahtsız insanların nasıl olup da yazı yazdıklarına yani duygularıyla düşüncelerini, kıskançlıklarını yenip nasıl meydana vurduklarına şaşmamak elden değil.
