Merve
@Meyv
902 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazı kitaplar vardır, okurunu değil de önce yazarını çağırır. Karanlık Atölye tam olarak öyle bir kitap. Annie Ernaux burada yeni bir metin kurmuyor; yazma hâlini, tereddütlerini, tıkanmalarını, cümle kuramama sancılarını masaya yatırıyor. Bir atölyeye giriyoruz ama ortada bitmiş eserler yok; yarım cümleler, iç konuşmalar, kendi kendine alınmış notlar var. Bu yüzden bu kitabın kapısını çalmadan önce Ernaux’nun dünyasında biraz oyalanmış olmak şart.
Benim için okuma deneyimi biraz buradan tökezledi. Bazı bölümler, yalnızca yazarın kendisinin anlayabileceği çağrışımlardan ibaret gibiydi. Okur olarak tutunacak bir dal bulamadığım anlar oldu. Sayıklama hissi de biraz buradan geliyor: Anlamdan çok süreç var, metinden çok zihin.
Bir de itiraf edeyim Seneler’i yakın zamanda okumuş olsaydım, burada sık sık geri döndüğü ikilemler, korkular, yazıyla kurduğu o inişli çıkışlı ilişki bende daha çok yankı bulabilirdi. Ama benim için Seneler artık hafızada puslu bir raf.
Ben bu kitabı sevdim mi? Hayır, pek sayılmaz. Ama bazı kitaplar sevilmek için değil, yazarın masasının kenarına ilişip onunla biraz susmak için yazılıyor. Karanlık Atölye benim için tam olarak öyle bir kitaptı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Lisa Ridzén’in Turnalar Güneye Uçarken romanı, beni daha ilk sayfalardan duygusal olarak yakalayan bir kitap oldu. Yaşlı bir adamın hayatının son dönemine odaklanan, baba oğul ilişkisini merkeze alan çok sade bir hikâye anlatıyor yazar. Bo’nun geçmişle bugün arasında gidip gelen iç konuşmaları, hatıraları… Burada geçmiş tatlı bir kaçış alanı değil; aksine bugünü daha da ağırlaştıran bir yük gibi. Bu hâli okumak sakin ama etkileyiciydi.
Bo’nun köpeği Sixten’le olan bölümler kitabın kalbi. Yaşlılık, bağlılık ve kayıp duygusu en çok orada vuruyor. Abartmadan, okuru zorlamadan anlatıyor yazar ama yine de bazı yerlerde kalp kırmayı başarıyor.
Kitaba dair tek mesafem ismiyle ilgili. Turnalar Güneye Uçarken çok güzel bir başlık ama hikâyeyle kurduğu bağ bana zayıf geldi. Daha çok kitaptan çekilip alınmış bir cümle gibi, ruhunu temsil eden bir kapı değil.
Büyük olaylar anlatmıyor; yavaş yavaş eksilen şeyleri anlatıyor. Ve bence tam da bu yüzden akılda kalıyor.
