Merve
@Meyv
902 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çizgi roman maceramda bu kez yolum Fabrizio Dori’nin Avara Tanrı’sı ile kesişti. Hikâye ilk başta sıradan bir gün gibi açılıyor; Vincent van Gogh’un ayçiçeği tarlasını andıran bir görselle karşılıyor bizi. Ancak bu sıradanlık kısa sürede yerini mitolojik bir maceraya bırakıyor.
Kahramanımız Eustis, Yunan mitolojisinden bir tanrı ve yaptığı bir hata yüzünden kendini dünyada bulur. Biz de onun hem geçmişine hem de bir amaç uğruna çıktığı yolculuğa tanıklık ediyoruz. Bir yandan eğlenceli, bir yandan hüzünlü tam kıvamında bir mitolojik serüven.
Ama kitapta beni en çok etkileyen kısım kesinlikle çizimler oldu. Uzun zamandır okuduğum en yaratıcı ve en capcanlı çizgi romanlardan biri. Uzun süre aklımda yer edecekler.
Sonuç olarak okurken gerçekten çok keyif aldım. Hem çizimlerinin kalitesi hem de metnin sürükleyiciliğiyle sürekli bir sonraki sayfayı merak ettiren bir eser. Benden geçer not aldı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitabın kapağını kapattıktan sonra bir süre öylece oturup boşluğa bakma ihtiyacı hissettim. Ben ne okudum böyle… off.
Agustina Bazterrica’nın Leziz Kadavralar’ı, nasıl tanımlanır: ürkütücü. Yazar, insanların artık hayvan eti tüketmediği ama bunun yerine akla hayale gelmeyecek kadar karanlık bir çözüm ürettiği bir dünyayı anlatıyor. Günün birinde dünyadaki tüm hayvanlara bir virüs bulaşır ve artık hayvan eti yenmez. Peki insanların et ihtiyacı için çözüm nedir? Yemelik insan üretmek.
Başkarakterimiz bu et tesislerinden birinde üst düzey bir çalışan. Biz de bu tesislerde yaşanan dehşeti karakteri takip ederek öğreniyoruz. Romanın en sarsıcı tarafı, olayların soğukkanlı bir normallik içinde aktarılması. Belki de bu yüzden bu kadar rahatsız edici. Bu metin son derece iyi kurgulanmış bir distopya ama yazar aslında dünyayı baştan sona yeniden kurmuyor; sadece bildiğimiz dünyanın dengesini bir tık kaydırıyor ve o küçücük kayma tüm okuma deneyimini altüst ediyor.
Benim için kitap, ürkütücü kelimesinin bile hafif kaldığı bir ters köşe deneyimi oldu. Okudukça nefesimin daraldığını, bazı sahnelerde sayfayı kapatıp kısa bir mola verme ihtiyacı duyduğumu hatırlıyorum. Fakat tüm bu zorlayıcılığına rağmen elinizden bırakması da kolay değil. İnsan doğasına, alışkanlıklara ve kabullere dair sert ama sakin bir tokat gibi. Off… gerçekten ben ne okudum böyle.
İtalyan yazar Donatella Di Pietrantonio ile tanışma metnim Geri Verilen Kız. Daha ilk sayfalardan insanın içini hafifçe sızlatan ama aynı zamanda mesafeli durmayı da seçen bir hikâye var karşımızda. Anlatıcımız on üç yaşında, büyüdüğü evden alınıp biyolojik ailesine geri verilmesiyle, hatta kelimenin tam anlamıyla kapıya bırakılmasıyla açılıyor roman. Bu davranışın sebeplerini kimsenin bilmediği bu atmosferde biz de yavaş yavaş hikâyeye dahil oluyoruz.
Geri verilen kızın biyolojik ailesine alışma süreci, yazar tarafından bastırılmış duygularla anlatılmış. Metne büyük bir hayranlık duyamamamın sebebi de sanırım bu: tüm duygular ve yaşananlar büyük bir suskunluk içinde aktarılıyor. Böylesi trajik bir durumun aidiyetsizlik hissiyle daha çarpıcı bir şekilde ele alınmasını beklerken, beklediğimden daha donuk bir anlatıyla karşılaştım. Bu yüzden ne tamamen bağlandım metne ne de bütünüyle uzaklaştım.
Yine de bu eleştirim romanın zayıf olduğu anlamına gelmiyor. Ritmi yüksek, bazı sahneleri düşündürmeye devam eden, sessiz ama etkili bir anlatı bu. Büyük bir vay etkisi yaratmıyor belki, fakat ardında hafif bir sarsıntı bırakmayı başarıyor. Arada kalma hissim de tam olarak bundan: ne ölünecek kadar güçlü bir başyapıt ne de boşa geçmiş bir okuma.
