Merve
@Meyv
902 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitaptan bana kalan ana duygu öfke: insanların birbirine yaptıklarına, sistemin sessizliğine, inanç kisvesi altında işlenen zulümlere karşı bir öfke. Bu sebeple metni bitirdikten sonra durup nefes almam, bir süre soluklanmam gerekti.
Mohamed Mbougar Sarr ile tanışma metnim Safi İnsan Onlar. Sevdiğim okurlar, yazarın insanlığa dair yaptığı derin analizleri övgüyle anlatmıştı; ben de merakla kitaba yöneldim.
Sarr, hikâyesine hızlı ve sarsıcı bir giriş yapıyor. Senegal’deki bir üniversitede akademisyen olan Ndéné Gueye, mezardan çıkarılıp aşağılanan birinin videosunu izlemesiyle olaylar başlıyor. Mezarı açılan kişi, homoseksüel olduğu için toplum tarafından ölümüyle bile dışlanıyor. Homofobi, din baskısıyla birleştiğinde ortaya çıkan bu tablo, bize fazlasıyla tanıdık geliyor; aslında bir hikâyeden çok gerçekliğin ta kendisini anlatıyor.
Yazarın anlatım tarzını özellikle sevdim. Karakterin iç monologları, vicdanla yas arasında gidip gelen düşünceleri metnin en güçlü tarafıydı. Özellikle yasa ve adalet üzerine kurduğu içsel sorgulamaları defalarca kez okudum, keşke yazar bu yönü daha da derinleştirseydi, diye düşündüm.
İçimde öfkeyle bitirdim kitabı ama bu öfke yazara değil, anlattığı dünyanın acımasız gerçekliğine.
İyi ki karşıma çıktı bu metin.
Meksikalı yazar Jorge Ibargüengoitia’nın Ölü Kızlar romanı, gerçek bir suç olayından esinlenerek kaleme alınmış; polisiye öğelerle toplumsal eleştiriyi harmanlayan bir metin. Kitaba başladığımda bir intikam hikâyesi okuyacağımı sanmıştım; ancak yazar kısa sürede amacının bunun ötesinde olduğunu gösterdi. Hikâye, genelev işleten iki kardeşin yaşamıyla başlıyor, ardından küçük bir kasabada kaybolan genç kızların ürkütücü öyküsüne dönüşüyor.
Romanı etkileyici kılan en önemli unsur, yazarın anlatım tercihi: olayları tanık ifadeleri ve resmi tutanaklar aracılığıyla aktarıyor okuyucuya. Karakterlerin konuşmalarında yalanın, korkunun ve suskunluğun toplumsal bir düzene dönüştüğü açıkça hissediliyor. Satır aralarında ise sistemin sessizliğine yöneltilmiş sert bir ahlak eleştirisi gizli.
Metne karşı en büyük eleştirim, akıcılık uğruna olayların ardı ardına sıralanması oldu. Çünkü bu tercih romanı yer yer yüzeysel bir hale getiriyor. İlk sayfadan son sayfaya kadar kesintisiz bir olay zinciri okumak, metni sürükleyici kılsa da benim okuma zevkime çok uygun bir anlatım değil.
Yine de Ölü Kızlar, toplumsal eleştirisi, gerçek bir vakadan beslenmesi ve temposuyla okunmaya değer bir roman. Belki de beklentimi fazla yükselttiğim için küçük bir hayal kırıklığı yaşadım.
Amerikalı yazar Hernan Diaz’ın 2023 Pulitzer Kurgu Ödüllü romanı Güven. Amerikan edebiyatıyla aramın pek iyi olduğu söylenemez. Bu yüzden bazen iyi olduğunu bildiğim metinleri bile erteliyorum. Fakat ara sıra önyargılarımı bir kenara bırakıp şans veriyorum, Güven de bu şansın karşılığını fazlasıyla veren kitaplardan biri oldu.
Kitapta ne ararsanız var; kurgu içinde kurgu, anlatının sınırlarını zorlayan çok katmanlı bir yapı ve her sayfada yeniden kurulan bir hakikat. İlk başta kitaba adapte olmakta zorlandım; aynı hikâyeyi farklı biçimlerde okumak bir noktada yorsa da, metin ilerledikçe Diaz’ın niyetinin tam da bu olduğunu anladım.
Roman dört bölümden oluşuyor. İlkinde, 20. yüzyılın başında New York’un finans dünyasında yükselen Benjamin ve Helen Rask çiftinin hikâyesini okuyoruz. Ancak sonraki bölümler bu anlatıyı sürekli tersyüz ediyor; her ses, bir öncekini sorguluyor, bozuyor, yeniden kuruyor. Diaz böylece sadece bir servet hikâyesi anlatmıyor; güvenin kime, neye ve hangi anlatıya ait olduğunu da sorguluyor.
Zihinsel bir oyun kadar duygusal bir sorgulama da barındıran, etkileyici ve derinlikli bir roman. Severek okudum.
