Bir yılda otuz yıl yaşlanmak…Edebiyat
Fauchelevent'in Arabasının Kaldıran Eller
Kalem Tutacak Gücü Bulamıyor adlı bölümden ikinci cildin son kısımları.
“Kendini üzerine bıraktığı iskemlenin karşısında kendisi için ölüm Marius için yaşam anlamına gelen ve üzerinde Cosette'in kurutma kâğıdına ters geçmiş yazısını okuduğu ayna vardı. Bu aynaya baktığında kendini tanıyamadı. Seksen yaşında görunüyordu; oysa düğünden önce ancak
elli yaşında gösteriyordu; o yıl hayatının otuz yılını almıştı.
Alnındali çizgi yaşlılığın getirdigi kırışıklık değil, ölümün gizemli damgasıydı.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İlginç ve ilgi çekici bir romanEdebiyat
Bulgakov’un otobiyografik özellikler taşıyan çok enterasan bir romanı. Rus klasikleri içinde böyle bir eserle karşılaştığımda çok şaşırdım ancak araştırmalarım neticesinde çok popüler bir kitap olduğunu görünce daha önce farkına varmamış olmam beni daha çok şaşırttı. Bu kısımdan sonrası spoiler içermektedir. Yazarın Faust hayranı olduğu ve kurgusunda şeytanın beden bulmasıyla benzer bir yaklaşım gösterdiği ilk göze çarpan kurgulardan biri. Ancak Voland karakterini yani şeytanı anlamaya ve anlatmaya çalışmak çok sıradışı ve bu konu herzaman çok ilginçtir. Bu nedenle kitap ilgi çekici ve şeytan kavramına insanlığın turnosol kağıdı olan farklı bir açısı ile bakmak, kötülüğün kaynağını değerlendirmek kitabın tartıştığı benim ilgimi çeken en önemli konu. Yazarın yaşadığı dönemdeki yalnızlığı Usta karakteri ile çok iyi aktarılmış. Sistem eleştirisi, kara mizah unsurları ve sanat tartışmaları gibi kitabı başka öğelerde zenginleştirmekte. Usta ve Margarita’nın ilişkisi dahi tek başına bir roman olabilecekken içerisinde Hz. İsa’nın çarmıha gerilmesi ve o dönemin valisi Pontius’un hikayesi ve Voland ile ekibinin o günün Rusya’sında yaptıklarının anlatıldığı kısımlar gerçekten çok heyecan verici. Voland’ın ekibi ise tek tek her biri çok orjinal karakterler ve herbirinin kendi finalleri olması, özellikle dev bir siyah kedi olan Behemot karekterinin maceraları kitabın keyfini artırıyor. Bununla beraber son kısımlarda kitabın tam yetiştirelememiş olması, sonrada derlenmiş olması veya yeniden yazılmış olması gibi bilgilerin ışığında, kitabın ilk kısımlarında ki bütünlükten uzaklaşıldığı veya ilk kısımlardaki detayların azaldığı göze çarpmakta. Yine de eser kendi sonunu verebiliyor ve eksik bir metin gibi hissettirmiyor. Bu fantastik kitabı Ergin Altay çevirisi, İletişim
En gerekli şey nedir?Edebiyat
Ivan İlyiç’in ölümü kısa ancak çok etkileyici bir eser. Kişioğluna ne için yaşadığını sorgulatan, ölüm gerçeğini ve bilincini çok iyi bir şekilde aktarabilmesi en iyi olduğu kısmı. Karakterlerin özellikle İvan’ın yaşamı orta gelir seviyesindeki kişiler için o kadar tanıdık ki insan yıllar önce yazılan bu kitapta bu teknolojik modern dünyada dahi kendinden çok şey bulabiliyor. Yazarın ve hikayenin gücü işte tam bu noktada kendini gösteriyor. Tolstoy her zamanki gibi kendine hayran bırakıyor ancak bu kitapta yaşamın amacına dair sorduğu soruları burda cevaplamasa da diğer eserlerinde ve belkide en çok İnsan ne ile yaşar ile cevaplıyor. Muhakkak okunması gereken, kısa olduğu için ilk okuma alışkanlığının başlarında belki daha çok tercih edilebilir bir eser. Yazara saygı ve şükranlarımla.
En güzel romanEdebiyat
Bu kitap, Vivaldi’nin dört mevsimi gibi şahsen sadece tek bir eser seçebileceksem, roman kategorisinde seçeceğim kitap olurdu. Bu kısımdan sonrası spoiler içerir. 24601 numaralı Jan Valjean, iki şamdana ruhu alındıktan sonra Tanrı için, her iç muharebesinden iyilik tarafını seçmiş, kitabın başından sonuna kadar yaşadıkları, hissettikleri ve yaptıklarıyla kendine hayran bırakmış, mükemmel bir karakter. Valjean’ı tamamlayan sert ancak onurlu Javert, görev insanı, onuda sevmemek zor. Fantine keşke daha akıllıca davranabilseydi, en üzüldüğüm karakter. Cosette küçükken yaşadıkları çok etkileyici ancak Valjean sayesinde çok güzel korundu ve büyütüldü. Marius en çok kızdığım karekter, bu kadar iyi olupta iyi şeyleri bazen geç yapmak, özellikle kitabın sonunda Valjean’ın kızından ayrı kalınca çok kısa sürede çökmesine neden olması beni çok üzmüştü. Thenardie’ler insanlığın ne kadar çirkin olabileceklerini göstersede, Eponin aşkı ile Gavroche ise muzurluklarıyla kendini sevdirmişti. Fauchelevent baba, Mabeuf baba, Marius’un dedesi ve Abc üyeleri gibi daha niceleri, her karakter o kadar güzel anlatılmış ki insan tekrar tekrar okuduğunda her biri daha anlaşılır ve daha tanıdık hale geliyor, adeta yaşıyorlar sizinle. Karakterler bir yana enfes mekan kurguları ve derinlikleri o kadar güzel ki; savaş alanları, Paris’in sokakları, fabrika, kilise ve okulu ve hatta bahçesi, Paris’in kanalizasyonları dahi sizin içinde yaşadığınız mekanlar haline dönüşüyor. Hugo çok büyük bir yazar ve çok iyi bir insan. Tolstoy ve Dostoyevski gibi bu kişiler gerçekten neden zirve insan emek verip vakit ayırdığı zaman, bu yazarların kitaplarını okuyabilirse bunu daha iyi anlayabiliyor. Hayranlığımı belirtmekten başka birşey söyleyemem, inceleme haddimize dahi olamaz, verilebilecek en yüksek puanları
