Elif Seven

Öfkeliydim. İçimdekileri söyleyememenin öfkesini taşıyordum.
Sayfa 112
Alıntı
Reklam
Odalara dolan gönül üzüncü... Sonra ürperen ağaçlar dışarda Gecenin ve yalnızlığın Yataklara sızan hışırtısı Sessizce gerçeğe dönüşü düşlerin... Bunalır... bunalırdım.
Sayfa 117
Şiir
Her sese kulaklarını kapayabilir insan, velakin aşkın buyruğu hepsinin üzerindedir.
Sayfa 108
Alıntı
Zaman ikimiz için de tahripkâr bir güçtü; benim için durarak, onun içinse hızla akarak bir hüzne dönüşmüştü.
Sayfa 72
Alıntı