Defolu Kelebek
@Milennaa
Ve o siyah saçlarını kes yavaş yavaş...
KİTABE-İ SENG-İ MEZAR I
Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar;
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allah'ın adını,
Günahkâr da sayılmazdı.
Yazık oldu Süleyman Efendi'ye.
Bu şiirle Orhan V. eleştirmenleri çileden çıkardı aynı zamanda parlattı da. Eleştirmenler Orhan V.yi Türk şiirini öldürmekle suçladı. Çünkü ne Divan ne de halk edebiyatında bir nasırın şiire konu olduğu görülmüştü.
Orhan Seyfi Orhon "Şair yalnız nasırlardan mı, rahat yaşamak ve huzur içinde ölmek mümkün değildir sanıyor? Öldükten sonra arkasında böyle yazacak bir şairin mevcut olduğunu düşünmek de kâfidir"dedi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Garip şiirinin en büyük destekçisi Nurullah Ataç'ın övgü dolu yazıları yavaş yavaş göze çarpıyordu. Varlık'ta yayımlanan şiirleri takip eden Ataç, 22 Eylül 1937'de Haber'de yayımlanan yazısında "Varlık'ın o sayısını edinip o şiirleri okuyun. Göreceksiniz ne kadar taze, ne kadar şirin şeyler. Belki henüz bir acemilik havası sezersiniz; bu genç şairlerin bizi şaşırtmak, zoraki birtakım hayaller bulmak sevdasına düşmüş olduklarını görürsünüz" diyordu.
Yaşar Nabi Nayır
Dönemin dünyasının prestijli yayınları arasında olan, bugün yayın hayatına devam eden Varlık dergisinin kurucusu ve yayın yönetmeni olan Nayır, üç şairin çok genç yaşta yazdığı ilk şiir denemelerini yayımlamış, isimlerinin geniş kitlelerce duyulmasını sağlamıştır.
Sıkı bir entelektüel olan Nayır yeniye inanıyor, özellikle genç sanatçıları destekliyordu. Bu anlayış Türk edebiyatının önemli yazar ve şairlerinin yolunu dergiyle kesiştirdi. Cahit Sıtkı T, Behçet Necatigil, Fazıl Hüsnü D, Ahmet Hamdi Tanpınar, Ahmet Muhip D,Ziya Osman S, Orhan V, Melih Cevdet, Rıfat Ilgaz, Cahit Külebi, Sait Faik,Sabahattin Ali, Halit Ziya Uşaklıgil göze çarpan isimler arasındaydı.
Orhan Veli'nin şiiri ne milli edebiyat kaygısı güdüyordu ne ideolojik arayış içindeydi. Tek meselesi insandı. Aynı zamanda şiir de mana aranmasına karşıydı, bu yüzden kafiyeyi ve sesi reddediyordu. Bir fikir söylemek şiirin değil düzyazının işiydi.
