Herkese merhaba. Bugün size Nermin Yıldırım’dan okuduğum 2. kitap olan Ev ile ilgili spolier içermeyen yorumumu paylaşmak istiyorum.
Yazardan okuduğum 2. kitap olan Ev adlı romanı öncelikle çok beğendim. İlk okuduğum kitabı Unutma Beni Apartmanı idi. Fakat o kitapta çok fazla kopukluklar olduğunu düşünüyorum. Eksik kalan bir yanı oldu. Ne yazık ki beklediğim okuma tadını alamadım.
Ev ise üzerine oldukça düşünmeli, karakterleri okuyucuya derin bir şekilde hissettiren bir roman olmuş.
Kitap Seher adında anne ve babasından ayrı, akrabalarının yanında yaşayan, üstelik akrabalar arasında farklı koşullar yüzünden sürekli yer değiştiren bir kadının hikayesi ile başlıyor.
Kitap bu noktada fazlasıyla tetikleyici bir kurguya sahip. Nedir tetikleyici kurgu yahut içerik derseniz internetten kısa bir araştırma yapmanızı tavsiye ederim. Benzer yaşam öykülerine sahip kişiler için bu kurguların ağır gelebileceğini söylememde fayda var.
Seher’in arkadaşıyla gezgin olarak uzun bir yola çıktığını okuyoruz. Yazar okuyucuya o yolda olma halini çok güzel hissettirmiş. Okurken ben de Seher’in geçtiği yollardan yürümüş, yemek yediği yerlerde mola vermiş gibi hissettim.
İşte kitap bu karakterin yol hallerinde, geçmişte yaşadığı travmatik anılarla yüzleşmesini anlatıyor.
Kitabı mutlaka tavsiye ediyorum. Özellikle yazarla yeni tanışanlar için Ev romanı doğru bir başlangıç olacaktır.
Ruh denen şey korkunç bir gerçektir. Satın alınabilir, satılabilir ve takas bile edilebilir. Onu zehirlemek ya da mükemmel bir hale getirmek de mümkündür.