Hülya Yücel Ergün
@Mimhece
Ses Söz Arpacık
"Kişi, özgürlükten yoksun bir şekilde tabi olduğu şeyin kölesidir. Ama bizim özgürlük-seven çağımız başka türlü düşünüyor; kişinin, şayet tabi değilse köle de olmadığını düşünüyor. Hükümdar yoksa köle de yok. Tam da burada bir esaret yaratılmakta olduğunun pek az ayırdına varılıyor. Bu esaret bir kişinin bir çok kişiyi tebaası haline getirmek istemesi değil, bireylerin Tanrı'yla ilişkilerini unuttuklarında birbirlerinden karşılıklı olarak korkar hale gelmesidir."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Hıristiyan değilsen Hıristiyan'a dönüşmek, halihazırda Hıristiyan sayıldığın durumda Hıristiyan'a dönüşmekten daha kolaydır."
Tanrı'ya İhtiyaç Duymak, Soren Kierkegaard
Bu kitabı okurken, Hristiyan yazan yerlere Müslüman koyduğumda, kitap geçmişten gelip bugüne bir şeyler söyleyen ama bugünden söyleyen bir havaya bürünüyor. İman, inanan, bozulma, yozlaşma aynı. Kendi toplumumuzda inananların sınavlarını geçmişin farklı dindeki toplumlarında görmek tuhaf gelse de, vahyin tekliği karşısında hayranlık duymak da bir o kadar keyifli. İnsan, vahiy ve iman. Bir döngüyü izler gibi. Farklı aktörlerin, birbirlerini öcü zanneden ama birbirinin aynı imana, zaaflara ve inkarlara sahip aktörlerin oynadığı tek bir oyun gibi.
Dünya kurulalıberi şirk en büyük zulüm, yanlış iliklenen ilk düğme ve öyle olacak.
Sarp yokuş inananların önünde hep duracak.
Tanrı'ya İhtiyaç Duymak adlı eserdeki denemeleri, Müslümanlığa uyarlayarak yeniden yazsak, zaten söylediğimiz şeyleri yazmış oluruz. Teslise gönderme yapan kısımları çıkardığımızda bu kitap, bir Müslüman din adamının müslümanlara verdiği öğütten, hilelere dikkat çeken misallerden ibaret bir kitaba dönüşür.
Vahyin tekliğinin, Rabbin tekliğinin güzel ve okunası işaretlerinden.
Vesselam.
“Hristiyanlığın ne olduğunu sayılar değil bir tek Yeni Ahit kararlaştırır ve bizi yargılamayı ebediyete bırakır. İmanı, insanların genel olarak neyi sevdiğinden ve neye Hristiyanlık demeyi tercih ettiğinden yola çıkarak tanımlamak tastamam olanaksızdır. Bunu yaptığınız anda, Hristiyanlık otomatikman yürürlükten kaldırılır. Eninde sonunda önümüzde bize açık olan yalnızca iki yol vardır: Yeni Ahit’in Hristiyanlığından ne kadar uzakta olduğumuzu dürüstçe ve alnının akıyla itiraf etmek ya da gerçek durumun üzerini örtmek için maharetli hileler, ülkede Hristiyanlığı hâkim din olarak gösteren bir tahrifat üretecek çeşitli numaralar yapmak.
Dürüst olmak gerekirse Yeni Ahit Hristiyanlığı yok, işte o kadar. İnsan ırkı Tanrı’ya başkaldırıp Hristiyanlığı kendinden uzağa sürseydi, bu yaptığı şimdiki gibi herkesten bir Hristiyan yaratıp, bir de bu faaliyeti hakikat şevki gibi göstermenin bu kurnazca yolunun yarısı kadar bile tehlikeli olmazdı. Bu, Tanrı’yla alay etmekten başka bir şey değildir, Hristiyanlığın eskiden gerçekleştirdiği ilerlemeye kutsamasını bahşettiği için Tanrı’ya teşekkür sunarak O’nunla alay etmekten başka hiçbir şey değildir.”
“(…) halkın, günlük basını ve anonimliğiyle her şeyi nasıl çılgınlaştırdığını düşündüğüm zaman ağlayabilir, hatta ölmek isteyebilirim. Anonim bir kişinin basın aracılığıyla her gün canının istediğini, belki de birey olarak başka bir bireyin yüzüne söylemeye asla cesaret edemeyeceği şeyleri söyleyebilmesi ve bunları binlerce kişiye tekrarlayabilmesi suçtan farksızdır ve hiç kimse sorumluluk taşımaz. Ne sahtelik! Kalabalığın yolu işte böyledir.”